با نگاهی به نقشه پروژه اجرای راه آهن زاهدان به زابل که توسط یکی از نمایندگان سیستان منتشر شده، مشخص است که آنچه تحت عنوان اتصال زابل به شبکه ریلی مطرح میشود، در واقع یک خط فرعی است که سیستان را به حاشیه کریدور اصلی رانده و در واقع در بن بست ریلی قرار داده است. در این پیکربندی، مسیر اصلی ریلی، از سهراهی دشتک عبور کرده و سیستان را دور میزند؛ اتفاقی که در عمل این منطقه را از جریان اصلی جابهجایی مسافر، محروم میکند.
علیرغم اعلام موافقت سازمان حفاظت محیطزیست با احداث مسیر ریلی زاهدان-زابل-نهبندان، توسط نماینده سیستان؛ بیش از آنکه گشایشی در بنبست تاریخی منطقه سیستان باشد، تکرار سناریوی توسعهی حداقلی در پوشش دستاوردهای بزرگ است.
در این میان، اتخاذ رویکرد پذیرش وضع موجود و دلخوش کردن به پذیرش یک خط فرعی توسط نماینده عالی دولت در استان و نمایندگان سیستان، اشتباهی راهبردی است که باید نسبت به آن هوشیار باشند. تبدیل شدن منطقه سیستان به یک پایانه برای تعمیرات واگن یا تخلیه بارهای صادراتی و ترانزیتی، به معنای توسعه نیست؛ بلکه صرفاً به معنای تحمیل تبعات اقتصاد دولتی پروژه، بدون بهرهمندی از سایر خدمات این شیوه حمل و نقل است. شهروندان سیستان نه در مبدأ و نه در مقصد، سهمی از جابهجایی مسافر و توسعه گردشگری نخواهند داشت و صرفا … …
