فارغ از اینکه در معماری این جامعه خود ما نیز عاملیت داشتهایم و همچنان داریم، بدیهی است در این میان کسانی درصدد باشند سویه و جهت این پرسشها و انتقادها را متوجه جای دیگری کنند و مهمتر از همه بار کینهتوزانهای هم به آن بدهند. کینهتوزی نهتنها با عقل و عقلانیت ناسازگار است، بلکه موجب فرومایگی کینهتوزانه میشود. جامعه فرومایه با احساساتی همچون خشم عمومی و نفرت عجین است. در چنین وضعیتی است که نیاز به قربانی وجود دارد. انسان یا انسانهای بیگناهی که باید بلاگردان خشم جامعه شوند تا صاحبان ثروت و بنگاههای اقتصادی قادر باشند به کسبوکار خود ادامه بدهند. به تعبیر رنه ژیرار «برای جامعهای که دچار خشونت کور، ناخودآگاه و غریزی شده است باید یک قربانی بیگناه یا ضعیف را برگزید که توان دفاع از خود نداشته باشد. جامعه پس از مرگ این قربانی آرامش خود را بازمییابد و به اشتباه تصور میکند که قربانی منشأ همه بحرانهای پیشین و نظم و صلح کنونی است».
میشل فوکو تعبیر دیگری از مفهوم بلاگردان دارد و با اینکه اشاره مستقیمی به این مفهوم ندارد، این استعاره را در قالب طرد دیگری به کار میبرد. فردریک جیمسون نیز باور دارد جامعهای که تحت سلطه سرمایهداری است، مشکلات بیکاری، تورم و بحران معنا را به گردن بلاگردانها میاندازد. جیمسون تأکید میکند که فرهنگ سرمایهداری و مصرف تلاش میکند تضادهای واقعی طبقاتی را با ایجاد بحرانهای کاذب با معرفی دشمنان خیالی پنهان کند. بدیهی است نزد نسلی که آگاهی چندانی از تاریخ ایران ندارد و مسائل را با احساس توأم با خشم دنبال میکند، سخنان افرادی که با خشم سخن میگویند و رویکردی انتقامجویانه را در سر میپرورانند، مخاطب بسیاری پیدا … …


دانلود از کافه بازار






























































































































































