جامعه‌شناسی انتخابات در دوره پوتین | آخرین خبر

حکومت‌های خودکامه با نظرسنجی و انتخابات مهندسی‌شده، افکار عمومی را رصد و مدیریت می‌کنند. این اقدام نه‌تنها هزینه‌های سرکوب را کاهش می‌دهد و نخبگان داخلی را مهار می‌کند، بلکه با نمایش محبوبیت و مشروعیت‌سازی، بقای رژیم را در برابر ناپایداری‌ها تضمین می‌کند.

شاید عجیب به نظر برسد که حکومت‌های مستبد با وجود توانایی در سرکوب مخالفان و تغییر قوانین، انرژی و منابع هنگفتی را صرف نظرسنجی و نمایش‌های انتخاباتی می‌کنند. «سرویس حفاظت فدرال روسیه» (F.S.O) بخش جامعه‌شناسی ویژه‌ای برای نظرسنجی‌های محرمانه دارد، نهادهای دولتی نظیر «وتسیوم» بودجه‌های کلانی دریافت می‌کنند و مقامات ارشد کرملین سخنان مردم را در فضای آنلاین و شهرها تحلیل می‌کنند. با این حال، دانشمندان علوم سیاسی معتقدند تسلط بر افکار عمومی و میتینگ انتخاباتی ابزارهایی حیاتی برای بقای رژیم‌های خودکامه هستند.

یکی از دلایل اصلی توجه دیکتاتورها به افکار عمومی، درک مفهوم «دوراهی دیکتاتور» است؛ نظریه‌ای که «رونالد وینتروب» مطرح کرد. از آنجا که حکومت‌های استبدادی بر پایه ترس حکمرانی می‌کنند، افکار واقعی جامعه معمولا پنهان می‌ماند. «تیمور کوران» این پدیده را «تحریف ترجیحات» می‌نامد؛ به این معنا که هرچه سرکوب افزایش یابد، مردم کمتر تمایل دارند دیدگاه‌های واقعی خود را ابراز کنند. این مساله رژیم‌ها را در برابر شوک‌های ناگهانی و ناپایداری‌های غیرمنتظره آسیب‌پذیر می‌کند. همچنین داده‌های تاریخی نشان می‌دهند بیشتر حاکمان خودکامه پس از جنگ جهانی دوم نه با قیام‌های مردمی، بلکه از طریق کودتاهای درون‌گروهی توسط نخبگان و اطرافیان خود برکنار شده‌اند. بنابراین، سنجش واقعی جامعه به حاکم کمک می‌کند تا تهدیدهای داخلی نوظهور را پیش از بحرانی شدن شناسایی کند؛ همان‌طور که رشد غیرمنتظره محبوبیت حزب ضد جنگ «یابلوکو» در نظرسنجی‌ها موجب شد دیوان عالی روسیه نام آن را از انتخابات حذف کند.

عامل دیگر، قدرت «محبوبیت ادراک‌شده» یا نمایش محبوبیت است. طبق آزمایش‌های روان‌شناسی «سولومون اش» درباره «همنوایی»، هنگامی که افراد تصور کنند اکثریت جامعه از یک رویکرد یا رهبر حمایت … …