بازار
این تحول برای چین اهمیت ویژه‌ای دارد. اگر آمریکا و اروپا ظرفیت یا تمایل خود را برای جذب بخشی از مازاد تولید چین کاهش دهند، فشار برای تعدیل مدل رشد این کشور افزایش می‌یابد. بخشی از تعدیل می‌تواند از طریق افزایش مصرف داخلی، کاهش یا تغییر ترکیب تولید و اصلاح الگوی سرمایه‌گذاری انجام شود. با این حال، بنگاه‌های چینی ممکن است همزمان به دنبال بازارهای صادراتی جدید، گسترش فعالیت تولیدی در اقتصادهای ثالث و بازآرایی شبکه‌های تجاری خود باشند. اهمیت این تحولات برای ایران در تغییر احتمالی جغرافیای تجارت، تولید و سرمایه‌گذاری است. با این حال، باید میان سه تحول تمایز گذاشت: تغییر مقصد صادرات چین، انتقال جغرافیایی تولید و تغییر مسیرهای حمل‌ونقل، هرکدام مکانیسم اقتصادی متفاوتی دارند و فرصت‌های یکسانی برای ایران ایجاد نمی‌کنند.
نخست، تغییر مقصد صادرات چین می‌تواند سهم بازارهای غیرغربی را در تجارت این کشور افزایش دهد. اگر بخشی از صادرات چین به سمت آسیای مرکزی، روسیه، خاورمیانه و جنوب آسیا هدایت شود، حجم مبادلات با این مناطق ممکن است افزایش یابد. این تحول می‌تواند دسترسی ایران به برخی کالاها، تجهیزات و نهاده‌های تولیدی را گسترش دهد و فرصت‌هایی برای همکاری تجاری ایجاد کند. با این حال، افزایش صادرات چین به بازارهای منطقه لزوما به توسعه تولید ایران منجر نمی‌شود. ورود گسترده‌تر کالاهای چینی می‌تواند رقابت را برای بنگاه‌های داخلی تشدید کند؛ به‌ویژه در صنایعی که با محدودیت فناوری، سرمایه در گردش و هزینه بالای تولید مواجهند. بنابراین آثار این تحول به ترکیب واردات، ظرفیت بنگاه‌های داخلی و امکان استفاده از روابط تجاری برای توسعه تولید بستگی دارد. …
