ساعت ۱۱:۳۰ شب است. هنوز یک روز کامل تا ورود نخستین ستارهها به فرش قرمز باقی مانده، اما «دلسینا دسانکتس» ۱۹ ساله، با چمدان، چتر، کیسهخواب و حتی چادر، جای خود را در مقابل محل برگزاری جشنواره فیلم ونیز محکم کرده است. مأموریت او؟ شاید دیدن سیدنی سوئینی، کندال جنر و جاناتان بیلی؛ آن هم در فاصلهای که احتمالاً به اندازه چند فریم از دوربین موبایل دوام دارد! البته او تنها نیست. هر سال، گروهی از طرفداران دوآتشه، ساعتها و گاهی بیش از یک شبانهروز زودتر از ستارهها به محل میرسند. مجهز به آب، اسپری ضدپشه، پاوربانک، سهپایه، چتر و هر چیزی که برای زنده ماندن در انتظار طولانی لازم است. تصویری که به گفته گزارش اصلی، اگر کمی چشمها را ریز کنید، چیزی میان یک اردوگاه موقت و جشنواره موسیقی است؛ فقط بدون گردوخاک و البته بدون تضمین اینکه ستاره مورد علاقهتان اصلاً از جلوی شما رد شود!
دلسینا که هفتمین سال حضورش در جشنواره را تجربه میکند، از گرما و ساعتهای طولانی انتظار چندان نمیترسد. او حتی اعتراف میکند که خودش آنقدرها هم شیفته ستارهها نیست؛ در واقع جای صف را برای دوست صمیمیاش نگه داشته که به هتل برگشته تا پیش از آغاز ماجرا کمی استراحت کند. تقسیم کار، در عالیترین شکل ممکن! در گوشهای دیگر، «میکله»، طرفدار ۲۹ ساله ایتالیایی، که یک دهه است به جشنواره میآید، برای گرفتن جای بهتر حتی از محل کارش … …
