درباره ترس بیش از حد از بیمار شدن

به گزارش همشهری آنلاین، فرد دچار «اختلال اضطراب بیماری» - که در گذشته «خودبیمارانگاری یا هیپوکندریازیس» نامیده می‌شد، ممکن است به سادگی با هر چیزی که بتوان آن را نشانه‌ای از بیماری تفسیر کرد- از جمله احساسات بدنی طبیعی، عملکردهای بدن و علائم خفیف - دچار هراس شود.

برای چنین فردی، چنین تجربه‌هایی ممکن است حاکی از وجود بیماری‌ای با پیامدهای وخیم باشد. برای نمونه، ممکن است فرد نگران باشد که صداهای طبیعی دستگاه گوارش، تعریق، یا وجود لکه‌ای روی پوست، نشانه‌هایی از یک بیماری تهدیدکننده حیات هستند.

فرد مبتلا به «اختلال اضطراب بیماری» ممکن است به‌طور خاص نگران یک دستگاه یا اندام خاص در بدن، مانند دستگاه قلبی-عروقی یا دستگاه گوارش باشد. اطمینان‌بخشیِ پزشک و حتی انجام یک ارزیابی پزشکی کامل نیز اغلب نمی‌تواند ترس‌های فرد را برطرف کند؛ یا اگر هم برای مدتی باعث آرامش شود، ممکن است بعداً نگرانی‌های دیگری جایگزین آن شوند.

در موارد شدید این اختلال، فرد ممکن است از پزشکی به پزشک دیگر مراجعه کند، به این امید که کسی پیدا شود و بیماریِ موردِ ترسِ او را تأیید کند. این وضعیت می‌تواند باعث کلافگی یا خشمِ هم بیمار و هم پزشکان شود. گاهی اوقات، این الگو مانع از آن می‌شود که فرد در صورت ابتلا به یک بیماری جسمیِ واقعی - که درمان شناخته‌شده و مؤثری هم برای آن وجود دارد - بتواند مراقبت‌های پزشکی مناسب را دریافت کند.

برخی از افراد مبتلا به این اختلال، در گذشته - مثلاً در دوران کودکی - تجربه ابتلا به یک بیماری جدی را داشته‌اند. اختلال اضطراب بیماری اغلب در اوایل بزرگسالی آغاز می‌شود و ممکن است سال‌ها به طول انجامد، هرچند امکان بروز آن در هر سنی وجود دارد. علائم این اختلال ممکن است پس از وقوع رویدادهای استرس‌زا، مانند از دست دادن یکی از عزیزان، شدت یابند.

اگرچه بیماری‌های جسمی ناخوشایند هستند، اما می‌توانند … …