بازار
اصل و ریشه آیین آبگوشت شریکی بم به حدود ۱۵۰ سال پیش، در روستای دریجان بم، برمی‌گردد. آبگوشت شریکی از همان روزگار فقط یک خوراک و ترکیبی از گوشت و حبوبات نبود، بلکه همان‌طور که اسمش می‌گوید، شریک‌شدن اهالی در این آیین اهمیت داشته است.
یک مردم‌شناس کرمانی و مسئول ثبت میراث ناملموس استان کرمان، درباره این آیین به همشهری آنلاین می‌گوید: «آنچه این آیین را از پخت یک خوراک سنتی ایرانی متمایز می‌کند، نه مواد اولیه متفاوت، بلکه شیوه مشارکت مردم، نشانه‌گذاری گوشت‌ها و تقسیم محصول نهایی است.»
نشانه‌های مشخص در دیگ آبگوشت
ماجرا از نذرهای فردی آغاز می‌شود. ممکن است یکی از اهالی برای ادای نذر خود گوسفندی ذبح کند و فرد دیگری به اندازه یک وعده غذایی، گوشت نذری با خود آورده باشد. فاطمه رضاپور ادامه می‌دهد: «در رسم آبگوشت شریکی، افراد گوشت‌های نذری خود را در زمان مشخص که بانی مراسم یا همان معتمد روستا مشخص می‌کند، به محل برگزاری آیین می‌آورند. سهم گوشت هر فرد مشخص است، اما همگی در یک دیگ پخته می‌شوند. به همین دلیل، اهالی با نشانه‌هایی، گوشت‌ها را از یکدیگر متمایز می‌کنند.»
به گفته رضاپور، هر فرد گوشت نذری خود را با نشانه‌ای مشخص، مثل نخ یا چوب درخت، داخل دیگ می‌اندازد. البته اهالی از چوب درختی استفاده می‌کنند که باعث تلخ‌شدن آبگوشت نشود.
شهناز دریجانی، یکی از بانیان آیین آبگوشت شریکی در روستای دریجان بم، این رسم را از مادرش «حوا دریجانی» آموخته است. او به همشهری آنلاین می‌گوید: «مادرم همیشه می‌گفت آبگوشت شریکی بهانه‌ای است تا دور هم جمع شویم. برای همین هم بیشتر اوقات مادرم داوطلب میزبانی این مراسم می‌شد.»
دریجانی درباره شیوه میزبانی این مراسم بیشتر توضیح می‌دهد و می‌گوید: «میزبان هم در خانه‌اش به روی اهالی باز است و مدیریت مراسم را به عهده دارد و هم مابقی مواد آبگوشت … …
