بازار
به نقل از اسپیس، اکنون گروهی از اخترشناسان در بریتانیا تلاش می‌کنند با کمک گرفتن از عموم مردم، این شکاف عظیم را کاهش دهند.
پروژه‌ای با نام شکارچیان سیاهچاله (Black Hole Hunters) از داوطلبانی که به یک رایانه و چند دقیقه وقت آزاد دسترسی دارند، دعوت می‌کند تا انبوهی از داده‌های جمع‌آوری‌شده توسط یک تلسکوپ فضایی ناسا را بررسی کنند.
داوطلبان با شناسایی و علامت‌گذاری الگوهایی که می‌توانند نشانه‌ای از یک سیاهچاله «گمشده» باشند، به گفته اعضای این گروه، می‌توانند روند جست‌وجویی را که در غیر این صورت ممکن است سال‌ها طول بکشد، سرعت ببخشند.
آدام مک‌مستر، اخترشناس دانشگاه ساوت‌همپتون در بریتانیا و یکی از مدیران این پروژه، در بیانیه‌ای گفت: شما مشخص خواهید کرد که دقیقا تلسکوپ‌هایمان را در مرحله بعد به کدام نقاط نشانه بگیریم؛ حتی ممکن است این شما باشید که یک سیاهچاله را کشف می‌کنید.
ذره‌بین‌های کیهانی
سیاهچالهها زمانی شکل می‌گیرند که ستاره‌های پرجرم، با جرمی تقریبا ۲۰ برابر جرم خورشید ما، سوخت خود را به پایان می‌رسانند و فرومی‌ریزند. حاصل این فرایند، ناحیه‌ای با گرانشی چنان عظیم است که حتی نور نیز نمی‌تواند از آن بگریزد.
این غول‌های کیهانی با وجود آنکه خودشان نامرئی هستند، از طریق خم کردن نور اجرام مجاور، حضورشان را آشکار می‌کنند. پروژه «شکارچیان سیاهچاله» نیز به دنبال شناسایی یکی از جلوه‌های مشخص این پدیده است.
این فرایند با توجه به این واقعیت امکان‌پذیر می‌شود که ستاره‌های پرجرم اغلب به صورت جفت تشکیل می‌شوند. گاهی یکی از این ستاره‌ها می‌تواند از انفجار ابرنواختر ویرانگری که همدمش را به سیاهچاله تبدیل می‌کند، جان سالم به در ببرد. در چنین شرایطی، دو جرم آسمانی همچنان به دور یکدیگر می‌چرخند.
اگر موقعیت این جفت به‌گونه‌ای باشد که با زمین در یک راستا قرار بگیرند، سیاهچاله به صورت دوره‌ای مستقیما از میان ستاره همدم خود و سیاره ما عبور می‌کند. …
