وی با ذکر مثالی تصریح کرد: مثلا فرد درونگرا میگوید «ترجیح میدهم در این مهمانی زیاد صحبت نکنم»، اما فرد کمرو میگوید «دلم میخواهد صحبت کنم، ولی میترسم حرفم اشتباه باشد و دیگران درباره من بد فکر کنند»، بنابراین تفاوت مهم این است که درونگرایی بیشتر یک ترجیح شخصیتی است، اما کمرویی میتواند با ترس و اجتناب همراه باشد.
امکان تغییر و نقش محیط در اصلاح رفتار
این روانشناس در پاسخ به این که آیا کمرویی یک ویژگی ذاتی است یا مهارتی است که میتوان آن را تغییر داد، اظهار کرد: ترکیبی از عوامل در این زمینه نقش دارند. بعضی کودکان از همان سالهای اولیه زندگی، از نظر خلقوخو محتاطتر و نسبت به افراد یا محیطهای جدید حساستر هستند، بنابراین نمیتوان نقش عوامل زیستی و سرشتی را نادیده گرفت، اما این به این معنی نیست که فرد باید تا پایان عمر کمرو باقی بماند. محیط خانواده، شیوه تربیت، تجربههایی که فرد با همسالان داشته، تجربه طرد یا تمسخر، اعتمادبهنفس و مهارتهای ارتباطی همگی میتوانند این وضعیت را تغییر دهند.
شرافتی در ادامه گفت: از طرف دیگر، بعضی افراد اساسا مهارتهای ارتباطی لازم را یاد نگرفتهاند. بنابراین بخشی از چیزی که ما به عنوان کمرویی میبینیم، میتواند کمبود تجربه و مهارت اجتماعی باشد. در رویکرد شناختی ـ رفتاری ما دقیقا روی همین بخش قابل تغییر کار میکنیم، یعنی فرد هم افکار و باورهای اضطرابزای خود را بررسی میکند و هم به صورت عملی مهارتهای ارتباطی را تمرین میکند.
تأثیر فضای مجازی بر کمرویی: فرصت یا تهدید؟ …
