ایران از مزیتهای کمنظیری برای تبدیل شدن به یکی از بازیگران مهم تجارت منطقه برخوردار است. قرار گرفتن در چهارراه ارتباطی شرق و غرب، دسترسی به آبهای آزاد، همسایگی با بازارهای بزرگ مصرفی، برخورداری از منابع غنی انرژی، تنوع اقلیمی، ظرفیتهای گسترده کشاورزی، صنایع معدنی، پتروشیمی، صنایع غذایی و نیروی انسانی متخصص، فرصتهایی هستند که در صورت بهرهگیری صحیح میتوانند جایگاه تجارت خارجی ایران را متحول کنند. با این حال فاصله میان ظرفیتهای بالقوه و عملکرد واقعی تجارت خارجی کشور همچنان قابلتوجه است و این موضوع ضرورت بازنگری در سیاستها و رویکردهای تجاری را بیش از گذشته آشکار میسازد.
تجارت خارجی زمانی به موتور پیشران اقتصاد تبدیل میشود که در بستر تعامل سازنده و پایدار با اقتصاد جهانی شکل گیرد. حضور مستمر در بازارهای بینالمللی نیازمند روابط اقتصادی باثبات، ارتباطات تجاری قابل پیشبینی و توسعه همکاری با کشورهای هدف است. فعالان اقتصادی زمانی میتوانند برای ورود به بازارهای جدید برنامهریزی کنند که از ثبات در روابط تجاری، استمرار همکاریها و امکان توسعه بلندمدت فعالیتهای خود اطمینان داشته باشند. تجارت بینالملل بیش از هر چیز بر اعتماد استوار است و اعتماد نیز در سایه تعامل سازنده، ثبات و تداوم روابط اقتصادی شکل میگیرد.
در این میان دیپلماسی اقتصادی نقشی تعیینکننده دارد. امروز سازمانهای ذیربط دولتی، سفارتخانهها، رایزنان بازرگانی، اتاقهای بازرگانی، کمیسیونهای مشترک اقتصادی صرفا ابزارهای سیاسی یا تشریفاتی نیستند، بلکه بخشی از زیرساخت توسعه تجارت خارجی محسوب میشوند. هر اندازه دیپلماسی اقتصادی فعالتر، هدفمندتر و هماهنگتر عمل کند، امکان شناسایی فرصتهای جدید، رفع موانع تجاری، توسعه همکاری میان بخش خصوصی دو کشور و افزایش صادرات نیز بیشتر خواهد شد. …
