کلام، از آغاز هستی نخستین تجلی آگاهی و نبض زندگی بود و قلم، نخستین پلی که اندیشه را به جهان مادی پیوند زد. آنجا که خداوند در قرآن کریم سوگند یاد میکند: «ن وَالْقَلَمِ وَمَا یسْطُرُونَ»، فراتر از اشاره به ابزار مادی قلم، بر ماهیت معناساز نوشتار تأکید دارد؛ این مأموریت، فراتر از نوشتن است؛ این یعنی ثبت حقیقت، صیانت از دانش و معنابخشی به کلام. از این منظر، حرفه نویسندگی، در ذات خود، نوعی خدمت به فرآیند آگاهیبخشی و تکامل فکری انسان است.
امروزه، رسانهها نقشی فراتر از اطلاعرسانی، در تربیت نسلها و شکلدهی به جهانبینی انسانها ایفا میکنند. از آنجا که بخش بزرگی از زندگی روزمره ما در کنار این ابزارهای سرشار از داده و اطلاعات سپری میشود، رسانهها به تار و پود حیات ما تنیده شدهاند. این ابزارها، اعم از رسانههای دیداری، شنیداری و چندرسانهای، تمام ابعاد زندگی انسانها از تمام اقشار جامعه و در هر سطحی از آگاهی را پوشش میدهند. امواج این رسانهها حتی حریم امن روحی و فکری انسان را نیز تحت تأثیر قرار میدهند. از این رو، رسانهها بزرگترین سهم را در انتقال میراث فرهنگی و فکری و در نتیجه، تعالی انسان دارند.
با این حال، در مسیر دستیابی به این تعالی، با آزمونی بزرگ مواجه هستیم که نیازمند دقت و مراقبت است. چالش کنونی ما این است که اجازه ندهیم توجهات گذرا، جایگزین اعتبار و تخصص شود. گاه با یک سوءبرداشت، امور نمایشی و بزرگنماییها به عنوان معیارهای ارزش شناخته میشوند و در جایگاه ارزشهای رسانهای قرار میگیرد. این روند که ریشه در تلاش برای پاسخگویی به نیازهای روز و پایداری اجتماعی دارد، ممکن است رسانهها را به سوی تمرکز بر هیجانات لحظهای و پیروی از سلیقههای عمومی سوق دهد و باعث شود که رسانهها از مسیر اصلی خود، که آموزش و آگاهیبخشی است، فاصله گرفته و تنها به دنبال هیجان در مخاطب باشند ؛ در چنین شرایطی، باید به یاد داشته باشیم که امانتداری در بیان حقیقت، ارزشمندتر از جلب توجههای ناپایدار است.
مسئله حیاتی دیگر، احترام به «میراث فکری» و رعایت «مالکیت معنوی» است. قلم، ابزاری برای خلق کردن است، نه برای تقلید و بازتولید بدون خلاقیت و نوآوری. هر نویسنده و فعال رسانه، با تلاش و تأمل ذهنی خود، دنیایی از معنا میآفریند. عدم رعایت حقوق معنوی روزنامه نگاران و …
