رئیس شورای سیاستگزاری روزنامه دنیای خودرو در این باره نوشت :
با نگاهی گذرا به فهرست کالاهای متبادله بین ایران و جمهوری خلق چین در اوایل دهه ۵۰ خورشیدی درمییابیم که بیشتر کالاهای صادره از ایران به آن کشور رنگ و بوی صنعتی داشت؛ مانند اتوبوسهای بنز نسل ۳۰۲ و یا برخی ماشینآلات کشاورزی و محصولات صنعتی و ... . درمقابل کالاهای چینی محصولات کشاورزی و مواداولیه رشتههای گوناگون تولیدی بود.
البته در این نوشته چون هدف اصلی فراوردههای خودرویی است، یادآور میشویم که همان محصولات صادرات خودرویی ما هم عمدتا مونتاژی بود و نه طراحی و تولید داخلی.
حالا پس از ۵ دهه صنعتخودرو چین قلههای توسعه را یکی پس از دیگری فتح کرده و حتی بسیاری از کشورهای صاحبنام در صنعتخودرو جهان را پشت سر نهاده است. درمقابل ایران وابستگیهایش در این صنعت به کشوری مانند چین روزبهروز بیشتر شده و میشود و این بهترین شاهد مثال در نوع نگرش به علل درک و فهم و دلایل عقبماندگی صنعتخودرو بین دو کشور است.
عملکرد ما در زمینه صنعتخودرو بهگونهای بود که حاصل آن وضعیت فعلی ماست و حتی نشانههای صنعتزدایی را هم میتوان در آن دید که نمونه بارز آن مکانیزم اختصاص ارز بهواحدهای خودروساز است و متاسفانه بهگونهای درآمد که سهام شرکتهای …
