به گزارش اقتصاد معاصر؛ بهروز ملکی در همایش آینده صنعت ساختمان که در حاشیه نمایشگاه صنعت ساختمان برگزار شد با اشاره به پیچیدگیهای حوزه مسکن افزود: مسکن کالایی زمانبر و سرمایهبر است و از سوی دیگر، کالایی مکانمحور محسوب میشود؛ به این معنا که نیاز به مسکن در یک استان را نمیتوان در استان یا حتی شهر دیگری تأمین کرد.
وی گفت: مسکن کالایی با تقاضای ناهمگون است و به زیرساخت و خدمات وابسته است؛ بنابراین هر ساختمان مسکونی بلافاصله به «مسکن» تبدیل نمیشود. همچنین هویت در مسکن مسالهای خاص است و این کالا، ماندگار و بلندمدت محسوب میشود. عمر طولانی مسکن باعث میشود تصمیمهای اشتباه در این حوزه، آثار خود را برای سالهای طولانی بر جای بگذارد. این تصور که زمین بدهیم، مشکل مسکن حل میشود، نادرست است
ملکی اظهار داشت: مسکن در خلأ سیاستگذاری نمیشود و با همه وجوه زندگی و مختصات زندگی انسانها بهطور اجتنابناپذیر مواجه است.
این صاحبنظر بخش مسکن با بیان اینکه این انگاره که مسئولیت دولت برابر با تأمین مسکن برای همه است، اشتباه است، گفت: این تصور که زمین بدهیم، مشکل مسکن حل میشود، نیز نادرست است؛ چراکه زمین فراوان مساوی با مسکن فراوان نیست و زمین نیز لزوماً به معنای زمین قابل سکونت نیست.
وی ادامه داد: برای قابل سکونت بودن زمین، کاربری، دسترسی، زیرساخت و خدمات باید مناسب باشد و حتی جنس خاک نیز اهمیت دارد. گاهی هزینههای آمادهسازی زمین به اندازهای است که با هزینه ساخت برابری میکند؛ بنابراین باید درباره زمین با احتیاط صحبت کرد. ۳۰ تا ۴۰ درصد واحدهای مسکونی در شهرهای جدید خالی است
ملکی با اشاره به تجربه شهرهای جدید گفت: در سالهای گذشته سرمایهگذاری زیادی روی شهرهای جدید انجام دادهایم، اما در نهایت باید دید چه میزان جمعیت در آنها مستقر شده است. تخمین زده میشود که این رقم بیش از ۱.۵ میلیون نفر نیست.
وی افزود: وجود انبوه زمینهای خالی و همچنین واحدهای مسکونی خالی به معنای اتلاف منابع است. نهتنها بسیاری از زمینها خالی هستند، بلکه بخشی از واحدهای مسکونی نیز خالی ماندهاند. حدود ۳۰ تا ۴۰ درصد واحدهای مسکونی در شهرهای جدید خالی …
