قصه‌گویی که دیگر نمی‌نویسد

شانزدهم شهریور یادآور تولد و ۸۲ سالگی نویسنده‌ای بود که بخش مهمی از خاطرات چند نسل از ایرانیان با قصه‌های او گره خورده است؛ هوشنگ مرادی‌کرمانی، نویسنده‌ای که از روستای سیرچ کرمان برخاست و با خلق شخصیت‌هایی همچون «مجید» و «بی‌بی» و با «قصه‌های مجید»اش، «مربای شیرین»اش، «مهمان مامان»اش،«بچه‌های قالیباف‌خانه‌»اش، «خمره»اش و… خاطره جمعی کودکان و نوجوانان دهه ۶۰ و ۷۰ را شکل داده و بخشی ماندگار از ادبیات کودک و نوجوان ایران را رقم زد. او پس از سال‌ها خلق داستان‌هایی که قلب‌ها را لرزاند و لب‌ها را به خنده واداشت، چند سالی است قلم را به زمین گذاشته و خلوت گزیده است. مرادی‌کرمانی اسفند ۱۴۰۳ بود که پایان کار نوشتن خود را اعلام کرد و گفت نوبت جوان ترهاست. اما پایان نویسندگی او به‌معنای پایان تأثیرش نیست؛ بلکه آغاز فصل جدیدی است که در آن میراث ادبی او هم‌چنان زنده و پویا خواهد ماند. مرادی‌کرمانی با کنار گذاشتن قلم، فصل جدیدی از زندگی خود را رقم زده است. او حالا بیشتر به‌عنوان یک مرجع و الگو برای نویسندگان جوان مطرح است. اگر چه او به‌درستی معتقد است نوبت جوان‌ترهاست تا بنویسند و داستان‌های تازه خلق کنند، اما این به‌معنای دور شدن او از ادبیات نیست. مرادی‌کرمانی هم‌چنان به‌عنوان یکی از چهره‌های تأثیرگذار ادبیات کودک و نوجوان ایران، الهام‌بخش بسیاری از نویسندگان و هنرمندان است. مرادی‌کرمانی با کشف طنز در روستا زندگی می‌کند و خودش را در پس‌کوچه‌هایی پیدا می‌کند که پر از شوخ‌طبعی و شیطنت و گاه هم از فقری شرافتمند آکنده است. طنز مرادی روستاها و فضاهای روستایی ما را از سوژه بودن نجات داد و به روال زندگی پر از رمز و راز خود بازگرداند. …