چرا کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان از دوران اوج خود فاصله گرفت؟/ کانون اهدافش را گم کرد و برای منابع انسانی ارزش قائل نشد

طاهره بشیر، مربی سابق فرهنگی کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان در گفت‌وگو با خبرنگار اجتماعی رکنا با اشاره به تغییرات این مجموعه در بیش از شش دهه فعالیت، معتقد است مهم‌ترین مسئله کانون در سال‌های گذشته فاصله گرفتن از اهداف اولیه و فلسفه‌ای است که بر مبنای آن شکل گرفت. به گفته او، مجموعه‌ای از شرایط اجتماعی، سیاسی و اقتصادی کشور در طول سال‌ها کانون را تحت تأثیر قرار داده و موجب شده اهدافی که زمانی مبنای فعالیت‌های این نهاد فرهنگی بودند، به‌تدریج کم‌رنگ، فراموش یا در حاشیه قرار بگیرند؛ مسئله‌ای که به‌طور مستقیم بر میزان فعالیت، تأثیرگذاری آن بر کودکان و نوجوانان و حتی خروجی‌های فرهنگی اثر گذاشته است.

بشیر با مقایسه کانون امروز با دوره‌ای که خودش و نسل‌های پیش از او در آن عضو یا مربی بودند، می‌گوید: در گذشته بسیاری از افرادی که از کانون بیرون می‌آمدند، همچنان با افتخار خود را «بچه کانون» معرفی می‌کردند؛ اما احساس تعلق در میان نسل‌های جدید تا حد زیادی کاهش یافته است. من فعالیتم را از عضویت در کانون آغاز کردم و بعدها به عنوان مربی در این مجموعه مشغول به کار شدم.

او با وجود تجربه‌ی تمام گلایه‌ها و بی‌مهری‌ها در طول سال‌ها، همچنان با افتخار از این سابقه یاد می‌کند. به باور او کاهش چنین تعلقی در میان کودکان و خانواده‌های امروز نشانه‌ای از کاهش اثرگذاری اجتماعی کانون است. چرا کانون از اوج فاصله گرفت؟

این مربی سابق کانون، یکی از دلایل فاصله گرفتن این مجموعه از دوران اوج خود را درهم‌تنیدگی آن با تحولات کلی کشور می‌داند. او با اشاره به سخنی که از همکاران باسابقه خود در سال‌های آغاز فعالیتش شنیده بود، می‌گوید: «کانون ایران کوچولو است»؛ به این معنا که بسیاری از ضعف‌ها و مسائل در ساختارهای مختلف کشور در مقیاسی کوچک‌تر در کانون نیز دیده می‌شود. بشیر معتقد است تغییر اولویت‌ها، تصمیم‌های مدیریتی و ورود افرادی که شناخت کافی از مأموریت و ماهیت کانون نداشته‌اند، در سطوح مختلف سازمانی، از مدیریت و معاونت‌ها گرفته تا بخش‌های اجرایی موجب شده کانون به‌تدریج از مسیر اصلی خود فاصله بگیرد. …