میگنا - تنهایش نگذار!

البته که چیز عجیبی نیست! اینکه با شروع دوران سالمندی و بازنشستگی، بسیاری از افراد ناخودآگاه به سمت انزوا کشیده می‌شوند و از پویایی و اثرگذاری اجتماعی دور می‌شوند. نوعی انزوای اجتماعی که می‌تواند مواجهه سالمند با محرک‌های محیطی، قدرت حل مسئله، برنامه‌ریزی و ... را مختل و زندگی او را دچار سکونی فرساینده ‌کند؛ وضعیتی که با کم شدن تحریکات شناختی، فرد را مستقیماً در معرض افسردگی قرار می‌دهد.

موضوعی که دکتر راحله علیمرادزاده، متخصص سالمندان و استادیار دانشگاه علوم پزشکی ایران هم در گفت و گو با جام جم آن را تایید می‌کند و می‌گوید:« از منظر عصب‌شناختی، تنهایی مزمن، تعادل انتقال‌دهنده‌های عصبی را برهم می‌زند؛ سطح کورتیزول یا همان هورمون استرس را بالا ‌می‌برد و فعالیت سروتونین و دوپامین در بدن افت می‌کند. اما تداوم این نوسانات شیمیایی، در نهایت به آسیب هیپوکامپ یا همان مرکز تثبیت حافظه در مغز، منتهی می‌شود.» به عقیده دکتر علیمرادزاده، شواهد نشان می‌دهد سالمندانی که پس از بازنشستگی در دام انزوا و تنهایی طولانی‌مدت می‌افتند، تا ۳۰ درصد بیشتر از هم‌سالان فعال خود در معرض ابتلا به آلزایمر هستند؛ یک تهدید تمام عیار که می‌تواند آرامش دوران استراحت یک عمر زندگی را هدف مستقیم خودش قرار بدهد.

به چهره‌اش نگاه کن و حرف بزن …