کاپ31؛ پول برای فسیلی، وعده برای اقلیم

پیام روز نخست، دست‌کم در سخنرانی‌ها، روشن بود: زمان رو به پایان است. سایمون استیل، دبیر اجرایی کنوانسیون تغییرات اقلیمی سازمان ملل، هشدار داد که سرعت پیشرفت جهان با آنچه بحران اقلیمی می‌طلبد فاصله زیادی دارد. اما مساله اصلی آنتالیا، کمبود هشدار یا فقدان آگاهی نیست. جهان سال‌هاست می‌داند چه باید بکند. پرسش دشوارتر این است که آیا دولت‌ها حاضرند هزینه سیاسی، اقتصادی و اجتماعی تصمیم‌هایی را بپردازند که مدت‌ها درباره‌شان توافق لفظی داشته‌اند؟ کاپ۳۱ در شرایطی آغاز شده است که شکاف میان واقعیت علمی و واقعیت سیاسی شاید بیش از هر زمان دیگری عیان شده است. از نمودارهای علمی تا تیترهای روزمره

گزارش برنامه محیط زیست سازمان ملل در اکتبر هشدار داد که کره زمین در مسیر عبور از آستانه ۱.۵درجه سانتی‌گراد قرار دارد. گزارش‌های تازه نیز نشان می‌دهد ۲۰۲۶، با وجود نقش یک ال‌نینوی قدرتمند، در جمع گرم‌ترین سال‌های ثبت‌شده خواهد بود. موج‌های گرمای مرگبار در اروپای غربی و فروپاشی یخچالی در نپال که بنا بر گزارش‌ها بیش از ۱۴۵۰قربانی بر جای گذاشت و هزاران نفر را مفقود کرد، بحران اقلیمی را از نمودارهای علمی به تیترهای روزمره منتقل کرده است. البته عبور موقت دمای جهان از ۱.۵درجه در یک یا دو سال به معنای شکست رسمی هدف توافق پاریس نیست؛ آن هدف بر پایه میانگین بلندمدت سنجیده می‌شود. اما این تمایز فنی نباید واقعیت بزرگ‌تر را پنهان کند: جهان با مسیر سازگار با ۱.۵درجه فاصله زیادی دارد و برآوردهای فعلی، آینده‌ای نزدیک به ۲.۶درجه گرم‌تر تا پایان قرن را ترسیم می‌کنند. به بیان دیگر، مساله از «آیا خطر در راه است؟» به «خطر چه هزینه‌ای بر اقتصاد و زندگی ما تحمیل می‌کند؟» تغییر کرده است. تناقض مهم کاپ۳۱ …