بازار
این بخش به‌صورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
نرگس کیانی: «اصطلاح سینمای بدنه در ایران توسط یکی از منتقدان باب شد که نامش خاطرم نیست... به گمانم به اسم فریدون جیرانی سند خورده است!... به دنبال قاتل بروسلی نیستیم یا فریدون جیرانی یا جواد طوسی؛ مثل اصطلاح‌های دیگری همچون «ژانر کمدی» یا «درام» که ممکن است یک فیلم هم در ژانر کمدی تعریف شود و هم داستان دراماتیکی داشته باشد اما سینمای اصلی هر کشوری، سینمای بدنه است. به نظر من یکی از فیلمسازان خوب سینمای بدنه جهان، هیچکاک است در قیاس با آنتونیونی یا فلینی یا در فرانسه فیلمسازی مثل ملویل، فیلم‌هایش جزو سینمای بدنه است. اگرچه از سینمای بدنه چماق درست کرده‌اند و آن را بر سر فیلمساز می‌کوبند اما سینمای بدنه اصلا وقتی معنا پیدا می‌کند که سینمای شما سروته داشته باشد...» (میزگردی با حضور سیروس الوند و جواد طوسی درباره سینمای بدنه ایران- روزنامه اعتماد- شماره ۴۴۱۴ دوشنبه ۲۴ تیر ۱۳۹۸- در این گفت‌وگو شروع‌کننده سیروس الوند و سه‌نقطه به معنای پاس‌دادن دیالوگ است.) رضا عطاران در نقش مجتبی الوندی و هدی زین‌العابدین در فیلم سینمایی «خواب» با این حساب و براساس تعریف ارائه‌شده می‌توان گفت اگر درام دادگاهی تحسین‌شده «زنده‌شور» به کارگردانی کاظم دانشی براساس فیلمنامه‌ای مشترک از او و محمد داوودی با بازی امیر جعفری، حامد بهداد، محمد ولی‌زادگان، عرفان ناصری و حسین پورکریمی در نقش ۵ محکوم به اعدام، متعلق به «سینمای بدنه» باشد، «سینمای کمدی»؛ دست تطاول گشوده بر چهره‌های سینمای بدنه، سرگرم «مصرف‌کردن» امیر جعفری در «ناپلئون در باغ زردآلو» به نویسندگی و کارگردانی حامد محمدی‌روزبهانی در چنین طرح داستانی است: آقابهمن و آقایحیی در زندان نقشه بزرگ‌ترین دزدی عمرشان را می‌کشند تا بارشان را برای همیشه ببندند... …
