چرا ‌ترس از پیری؟

لعیا خواجه‌مهدی، روانشناس در گفت‌وگو با ایسنا، در این باره که بعضی افراد پیری را مساوی با بی‌ارزش شدن و طرد اجتماعی می‌دانند، گفت: در افرادی که احساس بی‌ارزشی و شرم در آن‌ها فعال است، ارزشمندی شخصی (عزت‌نفس) ممکن است بیش از اندازه به ظاهر، تایید دیگران و قابل‌قبول بودن گره خورده باشد. در چنین شرایطی، پیری فقط یک فرایند طبیعی زیستی تجربه نمی‌شود، بلکه می‌تواند به‌عنوان شاهدی بر این باور عمیق عمل کند که «من دیگر به اندازه کافی خوب، جذاب یا خواستنی نیستم». وی ادامه داد: این افراد ممکن است تغییرات ظاهری را نه به‌عنوان بخشی از زندگی، بلکه به‌عنوان تهدیدی برای هویت خود تجربه کنند، بنابراین ترس اصلی همیشه از خود پیری نیست، گاهی ترس از معنایی است که فرد به پیری می‌دهد، دیده نشدن، دوست‌داشتنی نبودن، از دست دادن جایگاه یا طرد شدن. البته باید تاکید کرد که داشتن نگرانی درباره ظاهر یا افزایش سن به‌خودی‌خود نشانه اختلال نیست. مساله زمانی جدی‌تر می‌شود که سن و ظاهر به معیار اصلی ارزشمندی فرد تبدیل شوند و احساس امنیت روانی او به نگاه دیگران وابسته شود. خواجه‌مهدی درباره این‌که برخی افراد در نقاط عطف سنی ۴۰ یا ۵۰ سالگی دچار بحران و فروپاشی روانی می‌شوند، گفت:‌ نقاط عطف سنی به‌خودی‌ خود عامل فروپاشی روانی نیستند، اما می‌توانند فرد را وادار کنند با پرسش‌هایی روبه‌رو شود که سال‌ها از آن‌ها فاصله گرفته است مثلا «با زندگی‌ام چه کرده‌ام؟»، «چقدر از چیزی که می‌خواستم فاصله گرفته‌ام؟» و «از اینجا به بعد چه انتخاب‌هایی برایم باقی مانده است؟».. …