نگاهی انتقادی به چهار قسمت منتشر شده سریال «یل»

هفت صبح|  وحشت در روستا خانه کرده است. دخترکی ربوده شده، قربانی تعرضی هولناک شده و حالا روی تخت بیمارستان، میان مرگ و زندگی دست‌وپا می‌زند. سایه جنایت بر سر اهالی سنگینی می‌کند و مردی که با عنوان مأمور کشف حقیقت قدم به ماجرا گذاشته، خودش چهره‌ای هراس‌آورتر از بسیاری از مظنونان دارد. همه‌چیز برای شکل‌گیری یک تریلر جنایی نفس‌گیر مهیاست؛ روستایی دورافتاده، زخمی عمیق بر وجدان جمعی، کارآگاهی با نیت‌های آلوده و قهرمانی که آرام‌آرام در تله گرفتار می‌شود. بااین‌حال، سریال «یل» ساخته جمشید محمودی که تاکنون چهار قسمت آن منتشر شده، تصویری متناقض پیش روی تماشاگر گذاشته است.

 

اثری که گاهی با یک نگاه، سکوت یا برخورد کوتاه ضربان داستان را بالا می‌برد و چند دقیقه بعد، با تصمیمی عجیب یا گفت‌وگویی فرساینده، تمام آن التهاب را هدر می‌دهد. برادران محمودی پس از موفقیت «پوست شیر»، بار دیگر به سراغ جنایت، انتقام، رازهای خانوادگی و آدم‌های زخم‌خورده رفته‌اند. این بار تهران معاصر جای خود را به روستایی در دهه پنجاه داده و فضای شهری به جغرافیایی غبارآلود تبدیل شده است. تغییر ظاهری چشمگیر است، ولی مسئله اصلی جای دیگری قرار دارد. «یل» هنوز میان داشتن یک داستان مستقل و تکرار فرمولی امتحان‌پس‌داده مردد است. گویی سازندگان مصالح یک ساختمان تازه را فراهم کرده‌اند، ولی هنگام معماری، مدام به نقشه خانه قبلی نگاه می‌کنند.

  معمایی که زیادی حرف می‌زند

مهم‌ترین گرفتاری «یل» در شیوه روایت آن ریشه دارد. فیلمنامه می‌خواهد تماشاگر را در وضعیت تعلیق نگه دارد، ولی برای رسیدن به این هدف، اطلاعات را بیش از اندازه قطره‌چکانی عرضه می‌کند. تفاوت بزرگی میان پنهان ماندن حقیقت و مبهم ماندن داستان وجود دارد. اولی کنجکاوی می‌آفریند و دومی به‌تدریج حوصله مخاطب را تحلیل می‌برد. «یل» بارها این مرز باریک را گم می‌کند. شخصیت‌ها پیوسته درباره خطر، خیانت، گذشته و نقشه‌های پنهانی حرف می‌زنند.

  …