به طور مسلم، بخش بزرگی از این ضعف فرهنگی به روابط بینفردی در نظام خانواده باز میگردد، مانند این که مفهومی به نام «آبرو» در تربیت خانواده ایرانی بعضا با تعابیری خاص از حق انسانی بالاتر میایستد یا این که فرهنگ گفتوگو و حل تعارض در خانواده ایرانی در بسیاری موارد دچار ضعفهای اساسی است. البته نگاه متعصب هم از آن گرههایی است که خود در کنار دیگر عوامل و حتی گاهی به تنهایی میتواند ابزار و حکم برخورد باشد.
اما در این میان آنچه مهمتر است نظام حقوقی و اجتماعی است که هر بار با شنیدن خبر اقداماتی خشونتبار، جامعه ایرانی از خود میپرسد چه کسی در مقابل این خلأهای فرهنگی از زنان دفاع میکند؟ قانونی که خودش به اندازه عمر سوگند صیادی، همان دختر ۱۶ سالهای که در کرمانشاه پدرش او را از مدرسه یعنی همان بهاصطلاح خانه دوم(!) به خانه اول برد و سپس به قتل رسید، دچار سردرگمی در به نتیجه رسیدن است.
آیا مسئولان نمیدانند که این همه تأخیر در به نتیجه رسیدن قانون «منع خشونت علیه زنان» - یا به تعبیر برخی قانونگذاران و سیاسیون «لایحه افزایش و ارتقای ایمنی و حمایت از … …

![[سمیه میرزایی] قانون کجاست؟](/news/u/2026-11-21/ettelaat-t0isf.webp)
دانلود از کافه بازار
![[سمیه میرزایی] قانون کجاست؟](/news/u/2026-11-21/ettelaat-t0isf.jpg)































































































































































