استخوان‌سوز؛ سریالی که استخوان‌بندی درام را هم ندارد!

هفت صبح|  مخاطب نمایش خانگی برای تماشای سریال پول می‌دهد، اشتراک می‌خرد و از میان ده‌ها عنوان انتخاب می‌کند. بنابراین انتظار دارد محصولی با کیفیت حرفه‌ای ببیند، نه مجموعه‌ای از اتفاق‌های پراکنده و شخصیت‌های کم‌جان. «استخوان‌سوز»، ساخته مجید اسماعیلی در فیلم‌نت، پس از پخش دو قسمت نخست، بیش از آنکه نوید یک تجربه موفق در سریال‌سازی بدهد، نمونه‌ای از فاصله میان ادعای تولید حرفه‌ای و کیفیت محصول نهایی است. اثری که می‌خواهد درام خانوادگی و اجتماعی باشد، ولی هنوز در ابتدایی‌ترین وظیفه خود، یعنی ساختن قصه‌ای گیرا و شخصیت‌هایی باورپذیر، گرفتار مشکل است.

‌انبوه اتفاق‌ها به جای قصه‌گویی

«استخوان‌سوز» با محوریت صابر، معلمی با بازی مجید اسماعیلی و همسرش لیلا آغاز می‌شود. زندگی مشترک ده‌ساله این زوج به دلیل بچه‌دار نشدن با بحران روبه‌روست. در کنار این ماجرا، خانواده لیلا نیز گرفتاری‌های متعددی دارد؛ از برادر سربازی که شب نامزدی نمی‌تواند از پادگان مرخص شود تا حمله موتورسواران به خودروی عروس و داماد و اتفاقاتی که پای زندان و دادگاه را هم به قصه باز می‌کنند. مشکل اینجاست که سریال ظاهراً تصور می‌کند افزایش تعداد حوادث می‌تواند جای خالی درام را پر کند. شخصیت‌ها وارد قصه می‌شوند، مسئله‌ای مطرح می‌کنند و پیش از آنکه فرصت شناختشان فراهم شود، اتفاق دیگری از راه می‌رسد.

 

حاصل کار، روایتی شلوغ و کم‌تمرکز است که هنوز نمی‌داند کدام شخصیت و تعارض باید در مرکز توجه قرار بگیرد. بحران زندگی صابر و لیلا ظرفیت شکل‌گیری یک درام اجتماعی تأثیرگذار را دارد؛ با این حال، فیلمنامه هنوز نتوانسته از این ظرفیت بهره بگیرد. روابط بیشتر معرفی می‌شوند تا اینکه شکل بگیرند و موقعیت‌ها کنار هم چیده می‌شوند، بی‌آنکه ضرورت حضورشان در ساختار داستان روشن باشد. مخاطب با انبوهی از اطلاعات مواجه است، ولی هنوز دلیل محکمی برای دل‌نگرانی درباره سرنوشت شخصیت‌ها پیدا نمی‌کند.

  غیبت ستاره‌ها ایراد نیست، ضعف شخصیت‌پردازی چرا …