به احترام انسانیت؛ روایتی از شعبه ۴۴ تجدیدنظر دیوان عدالت اداری

امروز برای انجام کاری به دیوان عدالت اداری، شعبه ۴۴ تجدیدنظر، مراجعه کرده بودم. در آنجا شاهد صحنه‌ای بودم که حقیقتاً مرا تحت تأثیر قرار داد و باعث شد با خودم بگویم هنوز هم انسانیت زنده است و هنوز هم کسانی هستند که در کنار مسئولیت و جایگاه شغلی خود، قلبی سرشار از مهر و انسان‌دوستی دارند.

مردی سالخورده، به همراه همسر و دخترش، برای پیگیری پرونده خود به حضور قاضی محترم مراجعه کرده بود. وضعیت ظاهری و پوشش این خانواده نشان می‌داد که احتمالاً با مشکلات مالی و دشواری‌های زندگی دست‌وپنجه نرم می‌کنند. آن‌ها آمده بودند تا درخواست خود را مطرح کنند و از قاضی بخواهند پرونده‌شان را بررسی کند.

قاضی محترم با حوصله به درخواست این مرد گوش داد، پرونده‌اش را بررسی کرد و شخصاً پیگیر موضوع شد. اما آنچه در ادامه اتفاق افتاد، چیزی فراتر از یک رسیدگی اداری و قضایی بود.

ایشان پس از آنکه از وضعیت این خانواده آگاه شد، از همسر و دختر آن مرد خواستند برای لحظاتی از اتاق خارج شوند. سپس در اقدامی که حقیقتاً هر انسانی را متأثر می‌کند، از جای خود برخاستند، کفش‌های خود را از پا درآوردند و به آن مرد سالخورده پیشنهاد کردند که کفش‌های ایشان را بپوشد تا پاهایش اذیت نشود؛ چراکه کفش‌های مرد پاره بود.

مرد سالخورده نپذیرفت و کفش‌ها را بازگرداند؛ اما داستان انسانیت در همین‌جا به پایان نرسید.

قاضی محترم که ظاهراً نمی‌خواست این خانواده با همان مشکلات به خانه بازگردند، نشانی دقیق منزل آن‌ها را گرفت و از طریق دوستان و همکاران خود برای تهیه لباس، کفش و اقلام ضروری موردنیازشان اقدام کرد تا این خانواده بتوانند با حفظ شأن و کرامت انسانی زندگی کنند.

در کنار این اقدامات، ایشان رسیدگی به پرونده را نیز شخصاً پیگیری کردند و برای پاسخ‌گویی به این ارباب رجوع و به … …