یک روانشناس با تاکید بر اینکه آوردن فرزند هرگز راهحلی برای ترمیم یک رابطه سرد عاطفی نیست، تصریح کرد که تصمیمگیری برای فرزندآوری نیازمند شایستگیهای عمیق روانی، مهارت تابآوری و عبور از چانهزنیهای سطحی است و در صورت بنبستهای ارتباطی، بهرهگیری از کمک زوجدرمانگر گامی کلیدی به شمار میرود.
این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
جهان صنعت نیوز، الهام محمد رشنوزاده، روانشناس، درباره اینکه بچهدارشدن نمیتواند مشکلات یک رابطه سرد را حل کند، گفت: چنین باوری یک اشتباه بزرگ است که بار ناتوانی والدین را روی دوش کودک میگذارد. صمیمیت بین زن و شوهر ریشه خانواده است و بچه شاخهای تازه است که خودش به مراقبت نیاز دارد، نه ستونی برای نگهداری سقفی که در حال خرابشدن است. وی افزود: وقتی در میان سردی عاطفی فرزندی بهدنیا میآید، والدین ناخودآگاه از او بهعنوان وسیلهای برای پر کردن تنهایی یا سپری برای فرار از مشکلات استفاده میکنند. در نتیجه، مشکلات بیشتر میشود و آن کودک بیگناه قربانی این سردی خانوادگی خواهد شد.
نشانههای آمادگی زوجها برای ورود به نقش پدر و مادر شدن
به گفته محمدرشنوزاده، آمادگی برای پذیرش فرزندی تازه، بر پایه شایستگیهای عمیق روانی و ارتباطی سنجیده میشود، نخست «استحکام و هماهنگی هسته مرکزی رابطه» و دوم، «بلوغ و استقلال مرزها» برای گرفتن تصمیمهای مهم بدون دخالت اطرافیان است. سومین مورد «مهارت تابآوری و ترمیم زخمها» یعنی توانایی عذرخواهی و بازسازی صمیمیت است و چهارم اینکه «وسعت روحی برای بخشش عاشقانه» و پذیرش تغییر در تمرکز توجهات بدون حسادت یا احساس قربانیشدن است.
وی با اشاره به اختلاف میان زوجین بر سر فرزندآوری، بیان کرد: این نقطه نیازمند گذر از موضعگیری به کشف معنای پنهان است؛ هر طرف باید با احترام از دیگری بپرسد آمدن یا نیامدن فرزند پاسداری از چه ارزشی است. شناخت ریشه این خواستهها دیوار مقاومت را نرم میکند و این گفتوگو نباید در بستر خستگی یا دعواهای روزمره انجام شود، بلکه نیازمند فضایی خلوت و دور از قضاوت اطرافیان است.
نقش مشاوره روانشناسی در کمک به تصمیمگیری زوجها برای فرزندآوری
این روانشناس … …