هر گوشی یک رسانه، هر خبر یک خطر؟

هفت صبح|  تا به حال به این فکر کرده‌اید که چرا وقتی یک خبر را در تلویزیون یا یک روزنامه معتبر می‌خوانیم، شاید زیاد برایمان جذاب نباشد یا حتی به آن شک کنیم، اما همین خبر را وقتی یک اینفلوئنسر محبوب در استوری‌اش می‌گوید، سریع باور می‌کنیم و حتی برای بقیه هم می‌فرستیم؟ اتفاقی که دارد می‌افتد، یک تغییر ساده در نحوه خبر گرفتن نیست؛ ما با یک انقلاب بزرگ روبه‌رو هستیم. عصر رسانه‌های سنتی، همان تلویزیون‌ها، رادیوها و روزنامه‌هایی که سال‌ها تصمیم می‌گرفتند ما چه بدانیم و چه فکر کنیم، دارد به پایان می‌رسد و جای خود را به چیزی می‌دهد که به آن می‌گوییم «انسان‌رسانه». اما انسان‌رسانه اصلاً به چه معنایی است؟

 

خیلی ساده است. انسان‌رسانه کسی است که خودش، به تنهایی، یک رسانه است. او دیگر نیاز به یک استودیو چند میلیارد تومانی، ده‌ها تکنسین صدا و تصویر، یا یک سردبیر سخت‌گیر ندارد. تمام چیزی که او نیاز دارد، یک گوشی هوشمند، یک اتصال اینترنت و البته محتوایی است که بتواند توجه مردم را جلب کند. در واقع، قدرت از دست سازمان‌های بزرگ خارج شده و به دست افرادی رسیده است که توانسته‌اند رابطه‌ای صمیمی و مستقیم با مخاطب برقرار کنند.

  ‌پایان عصر فرمانروایان محتوا 

در مدل قدیمی رسانه، ما یک ساختار دستوری داشتیم. یعنی یک سازمان تصمیم می‌گرفت چه خبری مهم است، آن را تولید می‌کرد و ما فقط مصرف‌کننده بودیم. هیچ راهی برای تعامل لحظه‌ای نداشتیم. اما انسان‌رسانه‌ها این بازی را عوض کردند. گروهی معتقدند آن‌ها دموکراسی را به دنیای رسانه آوردند. حالا هر کسی که تخصص یا حتی یک سبک زندگی خاص داشته باشد، می‌تواند رسانه خودش باشد. 

 

این تغییر، ریشه در چیزی دارد که به آن می‌گوییم «اقتصاد توجه». در دنیای امروز، ارزشمندترین چیز، توجه مخاطب است. رسانه‌های سنتی با لحنی رسمی، خشک و گاهی تکبرآمیز سعی می‌کردند مخاطب را جذب کنند، اما انسان‌رسانه‌ها با لحنی صمیمی، غیررسمی و حتی گاهی با اشتباهاتشان، توانسته‌اند قلب‌های مخاطبان را به دست آورند. مردم خسته شده بودند از دیدن چهره‌های آرایش شده و متنی که توسط ده نفر سانسور شده است. آن‌ها می‌خواهند کسی را ببینند که شبیه خودشان است، در اتاق خودش نشسته و دارد درباره یک موضوع صحبت می‌کند. این همان چیزی است که باعث شده اعتماد مردم از «سازمان‌ها» به «افراد» منتقل شود. …