تأمین مسکن استیجاری برای خانوارهای کمدرآمد موضوع تازهای در سیاست مسکن ایران نیست. نخستین چارچوب مشخص قانونی برای این موضوع به «قانون تشویق احداث و عرضه واحدهای مسکونی استیجاری» مصوب سال ۱۳۷۷ بازمیگردد. بر اساس آن قانون، دولت مکلف شده بود حداقل ۱۰ درصد از تعداد واحدهای مسکونی شهری پیشبینیشده در برنامههای پنجساله توسعه را از طریق فراهم کردن تسهیلات لازم برای ساخت مسکن و عرضه آن به صورت استیجاری یا اجاره به شرط تملیک برای متقاضیان واجد شرایط تأمین کند.
در سالهای بعد نیز در قوانین و بودجههای مختلف برای توسعه مسکن استیجاری منابعی در نظر گرفته شد. برای نمونه، در قانون بودجه سال ۱۳۸۵، سازمان ملی زمین و مسکن موظف شد بخشی از درآمدهای خود را برای خرید املاک، آمادهسازی و احداث واحدهای مسکونی استیجاری در بافتهای فرسوده اختصاص دهد. با این حال، مسکن استیجاری در سالهای بعد به یک سیاست فراگیر و پایدار در بازار اجاره تبدیل نشد و بخش عمده سیاستهای حمایتی مسکن به سمت تسهیلات خرید، ساخت و واگذاری زمین حرکت کرد. بازگشت دوباره مسکن استیجاری به سیاست دولت
در دولت چهاردهم، مسکن استیجاری بار دیگر در قالب «بسته مدیریت بازار اجاره» مورد توجه قرار گرفت. بر اساس دستورالعمل ماده ۶ این بسته که در شورای مسکن به تصویب رسید، وزارت راه و شهرسازی دو مسیر را برای تأمین واحدهای استیجاری دنبال میکند؛ خرید یا تامین واحدهای آماده و همچنین ساخت واحدهای مسکونی استیجاری. …

بازار













































































































































