«قلیچ»‌بودن در روزگار «کیانوش»ها

این تقابل نسلی، صرفاً دستمایه‌ای برای خلق موقعیت‌های طنز نیست؛ بلکه فرصتی برای بازنمایی تفاوت دو نگاه به عشق و رسیدن به خواسته‌هاست. در یک سو، پهلوانی قرار دارد که خواستن را با حرکت، خطرپذیری و عبور از دشواری‌ها معنا می‌کند و در سوی دیگر، نسلی که گویی می‌خواهد مسیر رسیدن به مطلوب را کوتاه‌تر و کم‌هزینه‌تر طی کند. هرچند نمایش با گفت‌وگوی «کیانوش» و «آهو» آغاز می‌شود، اما به‌تدریج شخصیت «پهلوان‌قلیچ» و منش او به محور اصلی روایت تبدیل می‌شود؛ گویی اثر برای پاسخ به پرسش‌های نسل امروز، مخاطب را به تماشای قهرمانی از گذشته دعوت می‌کند. بازآفرینی پهلوانی؛ از اسطوره تا تجربه امروز

یکی از ظرفیت‌های قابل توجه نمایش، استفاده از عناصر ادبیات کهن و فرهنگ پهلوانی بدون گرفتار شدن در بازنمایی صرفاً نوستالژیک آن است. «قلیچ»، بیش از آنکه قهرمانی متعلق به گذشته باشد، نماینده مجموعه‌ای از ارزش‌هاست که همچنان در روابط انسانی امروز معنا دارند: وفاداری، رفاقت، فروتنی، ایستادگی و تلاش برای رسیدن به هدف.

در این میان، نمایش با فاصله گرفتن از لحن رسمی و سنگین روایت‌های حماسی، شخصیت پهلوان را در فضایی طنزآلود و موزیکال قرار می‌دهد. این انتخاب فرمی، امکان ارتباط با مخاطبانی را فراهم می‌کند که شاید در مواجهه مستقیم با ادبیات پهلوانی و متون کهن، چندان همراه نشوند. به این ترتیب، سنت نه به‌عنوان موضوعی دور از دسترس، بلکه در قالب تجربه‌ای سرگرم‌کننده و قابل لمس بازآفرینی می‌شود.

البته اهمیت این انتخاب صرفاً در جذاب‌تر کردن یک قهرمان کهن نیست؛ مسئله اصلی آن است که آیا می‌توان ارزش‌های فرهنگی گذشته را بدون تبدیل کردن نمایش به خطابه‌ای اخلاقی، به نسل جدید منتقل کرد؟ «پهلوان قلیچ» با تکیه بر طنز و موقعیت‌های نمایشی، می‌کوشد پاسخ خود را در دل روایت ارائه کند. «سنجدی»؛ دیوی که بار کمدی نمایش را به دوش می‌کشد …