حمید ملازاده| دادههای تازه شرکتهای اطلاعات دریایی درباره روند صعودی عبور نفت از تنگه هرمز، این پرسش را مطرح کرده که آیا ایران همچنان میتواند از هرمز بهعنوان اهرم فشار اصلی خود بر آمریکا و بازار نفت استفاده کند؟ وقتی نفتکشها با اسکورت آمریکا از تنگه عبور میکنند و در دریای عمان میلیونها بشکه نفت از کشتی به کشتی دیگر منتقل میشود، در نگاه نخست به نظر میرسد واشنگتن توانسته مهمترین تهدید اقتصادی جنگ را مدیریت کند. اما این برداشت، یک تمایز کلیدی را نادیده میگیرد که باید محور هر تحلیل درستی از وضعیت کنونی باشد: «عبور نفت» با «بازگشت هرمز به وضعیت عادی» یکی نیست.
دادههای تازه TankerTrackers.com دقیقا همین دوگانگی را نشان میدهد. این شرکت از انجام ۱۷ عملیات کشتیبهکشتی برای انتقال نفت خام و محمولههای LNG و LPG در روز جمعه ۴ سپتامبر در دریای عمان خبر داده که مجموعا ۲۴میلیون بشکه را شامل میشود؛ همزمان دستکم ۷میلیون بشکه نفت بههمراه دو نفتکش LNG نیز تحت حفاظت سنتکام، برای عبور از هرمز در حال تجمع بودهاند. این اعداد بزرگ هستند، اما نباید آنها را با «۲۴میلیون بشکه صادرات روزانه عادی» اشتباه گرفت. آنچه در دریای عمان جریان دارد، بخشی از یک سیستم لجستیک اضطراری است: نفتکشهای کوچکتر یا شاتلها، نفت را از خلیجفارس خارج میکنند و در سوی دیگر تنگه، محموله را به نفتکشهای بزرگتر تحویل میدهند تا خطرناکترین بخش مسیر با تقسیم ریسک پشت سر گذاشته شود. به بیان دیگر، آنچه در حال شکلگیری است، بیش از آنکه «بازگشایی هرمز» باشد، مهندسی مجدد عبور از هرمز است -و این دو، دو چیز کاملا متفاوت هستند.
مهمترین برگ برنده …



































































































































































