پرونده روانشناسی گینسی ها / این مرد هواپیما را لقمه لقمه خورد/ ۵ ویژگی عجیب ترین اشتهای جهان

به گزارش گروه روانشناسی رکنا، میشل لوتیتو، مرد فرانسوی که جهان او را با نام مستعار موسیو مانژتو به معنای آقای همه چیزخوار می شناخت، زندگی خود را به نمایشی تبدیل کرد که مرز میان توانایی جسمانی، رفتار غیرمعمول، شهرت و انگیزه انسانی را به چالش می کشید. داستان او فقط روایت مردی نیست که اشیای غیرخوراکی می خورد، بلکه فرصتی است برای شناخت چند ویژگی روانشناختی که می توانند در شکل گیری رفتارهای بسیار غیرمعمول نقش داشته باشند. از یک لیوان شکسته تا آغاز یک زندگی عجیب

میشل دومینیک لوتیتو در سال ۱۹۵۰ در فرانسه متولد شد. زندگی او تا پیش از نوجوانی، دستکم در روایت های منتشرشده، تفاوت آشکاری با زندگی دیگران نداشت اما اتفاقی که در دوران نوجوانی برایش رخ داد، مسیر زندگی او را تغییر داد.

بر اساس روایت منتشرشده در وب سایت گینس، لوتیتو در حدود ۱۶ سالگی هنگام نوشیدن آب متوجه شد که تکه ای از لیوان شکسته وارد دهانش شده است. او بجای بیرون انداختن آن، قطعه شیشه را جوید و بلعید. پس از آن متوجه شد که می تواند اشیایی را بخورد که برای بیشتر انسان ها غیرقابل خوردن و خطرناک هستند.

این تجربه ظاهرا برای او به یک کنجکاوی ساده محدود نماند. او بتدریج خوردن شیشه، قطعات فلزی، تیغ، پیچ و مهره و اشیای دیگر را امتحان کرد. چیزی که ابتدا ممکن بود یک رفتار عجیب و غیرمعمول به نظر برسد، به مرور به بخش اصلی زندگی او تبدیل شد.

لوتیتو برای خوردن اشیا روش خاصی داشت. قطعات بزرگ را با اره برقی به تکه های کوچک تبدیل می کرد و سپس آنها را با مقدار زیادی آب و روغن معدنی می بلعید. او مدعی بود بدنش توانایی تحمل این مواد را دارد و حتی برخی غذاهای معمولی مانند موز و تخم مرغ آب پز برایش ناراحتی گوارشی ایجاد می کنند.

مردی که دو سال برای خوردن یک هواپیما وقت گذاشت

شهرت جهانی لوتیتو زمانی بیشتر شد که داستان خوردن یک هواپیمای سبک از نوع Cessna 150 درباره او منتشر شد. طبق روایت گینس، او این هواپیما را در فاصله سال های ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۰، طی حدود دو سال، قطعه قطعه مصرف کرد.

او پیش از آن نیز دوچرخه، چرخ دستی فروشگاه، تلویزیون، لوستر، تخت خواب و اشیای فلزی مختلف را خورده بود. گینس گزارش کرده است تا سال ۱۹۹۹ تعداد دوچرخه هایی که او مصرف کرده بود به ۱۸ دستگاه رسیده بود. …