[مهرداد احمدی شیخانی] کارت تنگه هرمز

مرحوم احمد شاملو نیز کتابی دارد با نام «کتاب کوچه» که به نوعی، آن هم بر تجربیات مشترک اجتماعی استوار است و اشاره به «کوچه»، دال بر همین است، اینکه تجربیات مردم کوچه و بازار، حکمتی می‌سازد که محصول تجارب زیسته مشترک یک جامعه است و چه بسیار از این تجربیات، وقتی در طول قرن‌ها صیقل می‌خورد، در موجزترین کلمات، مفاهیمی عمیق را بازتاب می‌دهد. 

یکی از همین مثل‌ها که ناشی از تجربه زیست مشترک مردم عادی است، می‌گوید «ما که ندیدیم، تو دیدی؟» که انگار اگر چیزی را نبینی و اصرار کنی که ندیده‌ای، اصلا وجود نخواهد داشت. و اما اشاره‌ام به این مثل عامیانه برای چیست؟

طی ۴۷ سال گذشته، در منطقه‌ای که هستیم، شاهد یک تلاش واضح بوده‌ایم، تلاشی که به صراحت از یک‌طرف(غرب) بر نادیده گرفتن ایران در حل تمامی موضوعات دلالت دارد و از طرف دیگر، نشانه پروپاگاندایی وسیع و همه‌جانبه است که تمامی مسائل و مشکلات منطقه را ناشی از ایران می‌خواند.

برای همین، در هر اجلاس و کنفرانس و نشست و تجمع و هر چیز دیگر از این دست که برای حل مسائل منطقه تشکیل می‌دهند، از هرجای دیگر دنیا و هر کشوری که فکرش را بکنید، نماینده‌ای در این اجلاس ها و کنفرانس‌ها، دعوت می‌شود و حضور دارد، غیر از ایران. تو گویی که اصلا کشوری به نام ایران در جهان وجود ندارد و حتی روی نقشه جغرافیا، در جایی که باید مرزهای سرزمین ایران معلوم باشد، یک فضای خالی و یک حفره وجود دارد، و آن وقت چه؟ همه این حاضرین، در اجلاس جمع می‌شوند تا راه نشان دهند که حالا برای این کشوری که انگار وجود ندارد و برای ادعاهایی که به این کشوری که انگار اصلا نیست نسبت می‌دهند، چه باید بکنیم؟ 

خب اگر واقعا ایران، آن‌طور که در عمل رفتار می‌کنید، انگار اصلا وجود ندارد که به کنفرانس و اجلاس‌هایتان دعوتش کنید و نظر و راه‌حل‌های او را نیز جویا شوید، چرا و چگونه چنین تعارضی را در ذهن خود حل می‌کنید تا ادعاهایی را که به او نسبت می‌دهید، رفع و رجوع کنید؟ نمونه هم برای این که گفتم کم نیست. حتی همین شورای همکاری کشورهای خلیج فارس که نامی جعلی بر آن نهاده‌اند چه صیغه‌ای است؟  …