در اقتصاد امروز ایران، تلهی انجماد دارایی ملموس شده است. چرا که دیگر متغیر تعیینکننده در سرمایهگذاری صرفاً بازدهی اسمی نیست، بلکه سهولت نقدشوندگی بدون تحمیل افت قیمت سنگین، معیار اصلی است. به عنوان مثال، داراییهای سنگین همچون املاک تجاری، مسکن متراژ بالا، خودرو و کالاهای لوکس و کمیاب دچار افت شدید در عمق معاملات شدهاند. اگر بنگاه یا سرمایهگذار جهت پوشش بدهی ناگهانی خود یا هر دلیل اورژانسی دیگر نیاز مبرم به نقدینگی پیدا کند، چارهای جز فروش زیر قیمت و تحمل زیان سنگین نخواهد داشت. پس این امر منجر به فلج شدن جریان نقدینگی و سلب قدرت واکنش سریع در بحرانها برای فعالان اقتصادی میشود.
با توجه به ساختار مالی کشور، ۳ رویکرد پیشنهادی در جهت گذر از این تله انجمادی میتوان اندیشید:
اولین رویکرد پیشنهادی، معماری لایهای منابع مالی میتواند باشد. بدین گونه که پرتفوی فردی و نهادی به ۳ بخش شفاف تقسیم گردد. اولین بخش تحت عنوان سپر دفاعی نقدی، معادل ۳ تا ۶ ماه هزینههای ثابت جاری به شرط نقدشوندگی آنی؛ بخش دوم نقدینگی تاکتیکی شامل ۲۰-۳۰ درصد ارزش کل پرتفوی به منظور شکار موقعیتهای مالی ارزشمند در کفهای قیمتی؛ و بخش سوم … …
