بازار
در جامعه ایران نشانه‌هایی از یک آسیب اجتماعی نگران‌کننده به چشم می‌خورد؛ آسیبی که خود را در حمله‌های بی‌وقفه افراد به یکدیگر، قضاوت‌های شتاب‌زده، فحاشی، تخریب شخصیت و تلاش برای حذف اجتماعی کسانی نشان می‌دهد که حتی درباره تمام ابعاد زندگی، رفتار و گذشته آنها اطلاعات دقیقی در دست نیست.
انگار در بخشی از فضای عمومی، به‌ویژه شبکه‌های اجتماعی، دیگر قرار نیست انسان‌ها را با مجموعه‌ای از ویژگی‌ها، تجربه‌ها، انتخاب‌ها و شرایط زندگی‌شان بشناسیم. کافی است نقطه‌ای تاریک، خطایی کوچک، یک جمله نامناسب یا حتی ادعایی تأییدنشده درباره کسی مطرح شود تا گروهی از افراد به سرعت به صف منتقدان خشمگین او بپیوندند؛ گویی فرصتی برای محکوم کردن، تحقیر کردن و کنار گذاشتن یک انسان پیدا کرده‌اند.
در این میان، گاهی حتی روشن نیست اصل ماجرا چیست، چه اتفاقی افتاده، روایت طرف مقابل کدام است و اطلاعات منتشرشده تا چه اندازه صحت دارد. با این حال، موج شکل می‌گیرد، قضاوت صادر می‌شود و پیش از آنکه حقیقت روشن شود، حکم اجتماعی فرد صادر شده است.
این وضعیت را نمی‌توان صرفاً به ضعف اخلاق فردی یا بی‌ادبی کاربران شبکه‌های اجتماعی تقلیل داد. آنچه مشاهده می‌شود، می‌تواند نشانه‌ای از زخمی عمیق‌تر در روابط اجتماعی باشد؛ زخمی که باید ریشه‌های آن را در وضعیت اعتماد عمومی، فشارهای اقتصادی و روانی، احساس ناامنی اجتماعی، تغییر الگوهای ارتباطی و کاهش ظرفیت گفتوگو جست‌وجو کرد. وقتی اعتماد جای خود را به سوءظن می‌دهد
یکی از مهم‌ترین پایه‌های زندگی اجتماعی، اعتماد میان انسان‌هاست. اعتماد یعنی افراد بتوانند بدون آنکه دائماً در معرض بدگمانی و اتهام باشند، با یکدیگر ارتباط برقرار کنند؛ یعنی بدانند یک اشتباه، یک اختلاف‌نظر یا یک تصمیم نادرست لزوماً به معنای بی‌اعتبار شدن تمام شخصیت و زندگی آنها نیست.
اما وقتی اعتماد اجتماعی تضعیف می‌شود، روابط انسانی نیز تغییر می‌کند. افراد به جای آنکه ابتدا درباره یکدیگر پرس‌وجو کنند، توضیح بخواهند و به دنبال فهمیدن شرایط باشند، ممکن است با سوءظن به رفتار هم نگاه کنند. …
