زیبایی‌شناسی در عصر بحران

مرکز طراحی پایدار نخستین دوره مسابقه ملی و میان‌رشته‌ای طراحی پایدار را با هدف ایجاد نگاهی تازه به معماری و طراحی شهری در ایران برگزار می‌کند. این رویداد در پی فاصله گرفتن از رویکردهایی است که طراحی را عمدتاً با فرم‌های چشمگیر، فناوری‌های جدید یا الگوهای وارداتی می‌سنجند و می‌کوشد فرایندی متناسب با ویژگی‌های اکولوژیک و اجتماعی سرزمین ایران پیشنهاد دهد.

در تعریف برگزارکنندگان، پایداری به معنای کنار گذاشتن خلاقیت و زیبایی‌شناسی یا برتری دادن ملاحظات محیط‌زیستی بر کیفیت فضا نیست. طراحی پایدار زمانی محقق می‌شود که میان کیفیت فضایی، تجربه زیسته، فرایندهای اکولوژیک و تعهدات اجتماعی پیوندی خلاقانه برقرار شود. بر این اساس، معماران و طراحان شهری نه‌فقط سازندگان کالبد شهر، بلکه کنشگرانی هستند که می‌توانند در مواجهه با مسائل محیط‌زیستی و اجتماعی نقش داشته باشند.

در فراخوان مسابقه، سه محور برای ارزیابی آثار در نظر گرفته شده است. محور نخست به کیفیت فضایی و پدیدارشناسی بستر، خلاقیت فرمی، ارتباط با گذشته و بازاستفاده خلاقانه از امکانات موجود می‌پردازد. محور دوم، اکولوژی و تاب‌آوری سرزمینی است که موضوعاتی مانند بحران آب، فرونشست زمین، انتخاب مصالح بومی، کاهش کربن پنهان و… را دربرمی‌گیرد. محور سوم هم به پویایی فرهنگی و جامعه‌شناسی فضا اختصاص دارد و دسترسی همگانی، جلوگیری از حذف اجتماعی، حفظ ساکنان بومی و توزیع عادلانه فرصت‌های فضایی را مورد توجه قرار می‌دهد.

هیئت داوران این رویداد را آرش مظفری، بهروز منصوری، عقیل بهرا، محمد درویش، مریم کهنسال‌نودهی و کیارش میلانی‌نیا تشکیل می‌دهند. بازتاب مسائل زیست روزمره

  …