در سوگِ بی‌صدا؛ تماشایِ پژمردن یک سرو

پس از پروازِ خونینِ سپهبد شهید سید عبدالرحیم موسوی،من در میانِ آن همه هیاهویِ تلخ، تشنه‌یِ دیدارِ پدری بودم که ریشه‌یِ این شجره‌یِ طیبه بود. می‌خواستم در کنارش بنشینم و در چشم‌هایش بگردم تا شاید ذره‌ای آرامش برای این جانِ بی‌قرار پیدا کنم. اما وقتی لب به سخن گشودم و با سید رسول، برادرِ داغدارش، هم‌کلام شدم، با حقیقتی مواجه گشتم که نه تنها آرامم نکرد، بلکه تمامِ وجودم را در آتشی از حزنِ بی‌پایان گداخت. آنچه شنیدم، روایتِ پدری بود که گویی جهانش را در نقطه‌یِ عطفِ یک فقدانِ بزرگ، متوقف کرده است.

پناهگاهی برایِ باور نکردن

سید رسول با نگاهی که انگار در غباری از خاکسترهایِ کهنه گم شده بود، پرده از احوالاتِ پدر برداشت. او دیگر آن پدرِ استوارِ پیشین نبود. از روزی که خبرِ شهادتِ سید عبدالرحیم به گوشش رسید، گویی زمان برای او در یک نقطه‌یِ سیاه متوقف شد. پدر نه پایِ تابوتِ فرزندش رفت، نه قدم بر مزارش گذاشت و نه حتی یک بار سراغش را گرفت. انگار او برای زنده نگه داشتنِ فرزند در قلبش، تصمیم گرفته حقیقتِ مرگ را به صلیبِ فراموشی بکشد. او ساعت‌ها به اتاقی پناه می‌برد، در را از پشت قفل می‌کند و در سیاهیِ مطلقِ آن اتاق، خود را به خواب می‌زند؛ خوابی که شاید تنها پناهگاهِ او برای فرار از بیداریِ تلخِ پس از پسر است. او می‌خواهد آن‌قدر بخوابد که شاید بیدار شود و ببیند همه‌یِ این‌ها کابوسی بیش نبوده است.

آینه‌یِ ممنوعه

تلخ‌ترین بخشِ روایت، قصه‌یِ قابِ عکس بود. سید رسول گفت که پارسال، در میانِ غبارِ غمِ شهادتِ دیگر فرماندهانِ رشید، عکسی از نوجوانیِ سید عبدالرحیم را رویِ دیوارِ اتاقِ پدر آویخت. اما روز بعد عکس نبود. گشت و جویا شد، تصور کرد در غبارروبی برداشته شده، اما دوباره که قاب را نصب کرد، باز همان اتفاق افتاد. تا اینکه از خواهران شنید: پدر، هر بار که نگاهش به قابِ عکس می‌افتد، تابِ دیدنِ آن لبخندِ یخ‌زده را ندارد. او بی‌صدا برمی‌خیزد، قاب را برمی‌دارد و آن را از رویِ دیوارِ دیدگانش محو می‌کند. او نمی‌خواهد باور کند که آن قهرمان، روزدیگر در کنارش نیست. 

مرثیه‌یِ سکوت …