رضا صدرالحسینی، در تحلیل علل استقرار فرماندهی نظامی شورای همکاری خلیج فارس در کویت اظهار کرد: اخیراً در کویت تصمیمی مطرح شده که به نظر می‌رسد پیشینه آن به دوحه و بحرین بازمی‌گردد. بر اساس این تصمیم، کشورهای حوزه خلیج فارس و اعضای شورای همکاری خلیج فارس درصدد هستند در حوزه تمهیدات امنیتی و نظامی، مجموعه‌ای جدید را طراحی و تأسیس کنند، اما نکته مهم این است که این نخستین بار نیست که شورای همکاری خلیج فارس چنین تصمیمی اتخاذ می‌کند.
وی ادامه داد: پیش از این، در سال ۱۹۸۱، این موضوع مطرح شد و کشورهای عضو شورای همکاری خلیج فارس، از زمان شکل‌گیری این شورا، در حوزه پشتیبانی نظامی، هیچ کمکی را از صدام در تقابل با ملت ایران دریغ نکردند. در سال ۲۰۱۳ نیز بار دیگر این مسئله مطرح شد و کشورهای مذکور به دنبال آن بودند که به‌نوعی ظرفیت‌هایی برای مقابله با تهدیدات جمهوری اسلامی ایران ایجاد کنند؛ موضوعی که در ارتباط با جزایر سه‌گانه نیز مطرح شد، اما در نهایت به نتیجه نرسید.
این تحلیلگر مسائل سیاسی تصریح کرد: در تحولات اخیر، به‌ویژه پس از جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ملت ایران و شکست آنها در این جنگ، همچنین وارد شدن ضربات غیرقابل جبران به زیرساخت‌های نظامی کشورهای منطقه که در واقع تحت مدیریت و حمایت آمریکا و پایگاه‌های نظامی این کشور قرار داشتند، بار دیگر موضوع بازنگری در ساختار دفاعی این کشورها مطرح شده است. این مسئله نشان می‌دهد که کشورهای مذکور به این واقعیت پی برده‌اند که آمریکا توانایی لازم برای دفاع از آنها را ندارد.
وی افزود: البته این نخستین نشانه از چنین برداشتی نیست. اگر اقدام اخیر در کویت، مبنی بر تشکیل یک مجموعه نظامی و دفاعی مستقل برای کشورهای منطقه، را در کنار نشست سه‌جانبه مکه قرار دهیم، کاملاً مشخص می‌شود که یکی از مسائل اصلی و نگرانی‌های کشورهای همسایه و حوزه خلیج فارس، ناتوانی آمریکا در تأمین امنیت و دفاع نظامی از آنها است. بنابراین، می‌توان گفت خلأ امنیتی و نظامی ایجادشده در منطقه، این کشورها را به اتخاذ چنین تصمیماتی واداشته است. از سوی دیگر، نگرانی نسبت به آینده حضور نظامی آمریکا و احتمال خروج کامل این کشور از منطقه نیز یکی از عوامل مؤثر در شکل‌گیری این رویکرد به شمار می‌رود. …
دانلود از کافه بازار
