به گزارش زومیت، آمودی این تصور را در قالبِ «کشورِ نابغهها در یک دیتاسنتر» پیش میکشد؛ سناریویی که کنارِ چند فرضِ جداگانه قرار میگیرد؛ از برتریِ فراانسانی و استقلالِ بلندمدت گرفته تا امکانِ ساخت میلیونها نسخه و سرعتی بسیار بیشتر از کارِ انسانی.
نکتهی اصلی همینجا است. عدد ۵۰ میلیون، ظرفیتِ اندازهگیریشدهی یک دیتاسنتر نیست. آمودی در مقالهی خود ابتدا از مدلی سخن میگوید که در بیشتر حوزههای فکریِ مرتبط از قویترین انسانها بهتر عمل میکند، از رابطهای دیجیتال استفاده میکند، مأموریتهایی در مقیاس ساعتها، روزها یا هفتهها را پیش میبرد و ابزارهای موجود را از طریق کامپیوتر هدایت میکند. سپس، همان توان را در مقیاسی بسیار بزرگتر به تصویر میکشد و از خواننده میخواهد ۵۰ میلیون نفر را تصور کند که حوالی ۲۰۲۷ ناگهان ظاهر میشوند. در این سناریو با یک برآورد تجربی روبهرو نیستیم
خودِ متن میانِ «میلیونها» و «۵۰ میلیون» تمایز میگذارد. اولی بخشی از تعریف فنیِ پیشنهادی است و دومی، عددی نمایشی برای تمثیلِ سیاسی. در مقاله هیچ محاسبهی ظرفیتِ دقیقی دیده نمیشود که نشان دهد یک مدلِ مشخص، با تعدادی معیّن شتابدهنده، حافظه، شبکه و برق، دقیقا ۵۰ میلیون عاملِ همزمان را اجرا میکند. بنابراین با یک برآوردِ تجربی روبهرو نیستیم؛ با یک سناریوی گرد و هشداردهنده طرفیم.
آمودی دربارهی سرعت هم همان مسیرِ تقریبی را دنبال میکند. او مینویسد یک مدلِ قدرتمند میتواند اطلاعات را جذب کند و اقدامها را حدود ۱۰ تا ۱۰۰ برابر سریعتر از انسان انجام دهد. در جای دیگری، هنگامِ بیانِ تشبیهِ امنیت ملی، از هوش مصنوعیای سخن میگوید که حتی «صدها برابر» سریعتر عمل میکند، اما برای کشورِ فرضیاش، نسبتِ ۱۰ به ۱ را در حوزهی کنشهای شناختی نگه میدارد. نتیجه روشن است؛ سرعت در متنِ او یک پارامترِ سادهسازیشده است، نه یک ثابتِ آزمایشگاهی. …
