کودک بلاگری؛ زندگی میان خودِ واقعی و خودِ مجازی

به گزارش خبرگزاری ایمنا، صدای اعلان‌های تلفن همراه پشت سر هم بلند می‌شود و ویدئویی که چند دقیقه قبل در خانه ضبط شده، حالا دیگر فقط یک لحظه خانوادگی نیست؛ کسانی که کودک هیچ‌وقت آنها را ندیده، درباره خنده‌اش، حرف زدنش و رفتارش نظر می‌دهند. یکی او را دوست‌داشتنی می‌داند، دیگری از رفتارش ایراد می‌گیرد و عده‌ای هم منتظرند دوباره همان کودکی را ببینند که در ویدئوی قبلی دیده‌اند و کودک شاید معنای این همه نگاه را نداند، اما به تدریج متوجه می‌شود که رفتار او برای دیگران هم دیده و قضاوت می‌شود.

هویت هر انسان در سال‌های کودکی آرام‌آرام شکل می‌گیرد؛ در خانواده، مدرسه، جمع دوستان و تجربه‌هایی که به کودک فرصت می‌دهند خودش را بشناسد و درباره اینکه چه کسی است و چگونه می‌خواهد دیده شود، تصمیم بگیرد. این مسیر، اما برای کودکانی که از سنین پایین در فضای مجازی حضور دارند، شکل متفاوتی پیدا کرده است؛ کودکانی که ممکن است پیش از آنکه خودشان تصویری از هویتشان بسازند، تصویری از آنها در ذهن دیگران شکل گرفته باشد.

کودک بلاگر از همان سال‌های ابتدایی زندگی می‌تواند مخاطب داشته باشد؛ مخاطبانی که رفتار، حرف زدن، علایق و حتی واکنش‌های او را دنبال می‌کنند. در این میان، تکرار یک تصویر مشخص از کودک ممکن است باعث شود او نه فقط با خود واقعی، بلکه با شخصیتی که مخاطبان از او انتظار دارند نیز مواجه باشد؛ کودکی که همیشه باید بامزه، پرانرژی، دوست‌داشتنی یا همان تصویری باشد که پیش‌تر دیده شده است.

نگاه دیگران نیز در دوره کودکی و نوجوانی بی‌اهمیت نیست. تعریف‌ها، توجه‌ها و قضاوت‌ها می‌توانند بر برداشت فرد از خودش اثر بگذارند و در فضای مجازی، این نگاه دیگر محدود به خانواده یا دوستان نزدیک نیست. گاهی هزاران نفر درباره یک کودک نظر می‌دهند، در حالی که او هنوز ابزار و تجربه کافی برای مواجهه با چنین حجم گسترده‌ای از قضاوت اجتماعی را پیدا نکرده است. …