بازار
در ابتدای سال ۱۴۰۵، دو زمین‌لرزه در همین ناحیه ثبت شد؛ نخستین مورد با بزرگای ۴.۱ در ۲۸ فروردین و دومین مورد با بزرگای ۴.۵ در ۲۲ اردیبهشت ۱۴۰۵ در محدوده پردیس–بومهن.
زمین‌لرزه‌ای با بزرگای ۳.۴ در بامداد یکشنبه ۲۶ مهر ۱۴۰۵، در ژرفای ۹ کیلومتری زمین و در فاصله ۱۲ کیلومتری بومهن و ۱۵ کیلومتری پردیس رخ داد و در دماوند و شهرهای شرق استان تهران احساس شد.
شاخه شرقی گسل شمال تهران درست در این منطقه به گسل مشا می‌رسد. هر دو گسل در گذشته توان تولید زلزله‌های بزرگ‌تر از ۷ را داشته‌اند. نزدیکی به یک تلاقی زمین‌ساختی حساس، وقوع لرزه‌های کوچک و متوسط پیاپی را به نشانه‌ای از تغییرات تنش در قطعات مختلف گسل تبدیل می‌کند.
هر رخداد کوچک می‌تواند تنش را به بخش‌های قفل‌شده گسل مشا یا گسل شمال تهران منتقل کند و رخداد بعدی را برانگیزد؛ زمینلرزههای کوچک و متوسط گاه پیش‌لرزه رخداد بزرگ‌تر بوده‌اند؛ مانند زلزله بم در سال ۱۳۸۲ و ازگله در سال ۱۳۹۶.
بخشی از لرزه‌خیزی شرق تهران به جابه‌جایی توده‌های ماگمایی زیر قله دماوند و اثر آن بر تنش‌های محلی روی شاخه‌های شرقی گسل مشا مربوط می‌شود.
خوشه‌لرزه لرزه‌ای حاضر نشانه فعالیت دائمی گسل‌های شرق تهران با پتانسیل «فوج‌لرزه» (رخدادهای با بزرگای ۴ تا ۵) است. با توجه به بارگذاری جمعیتی بالا در پردیس و بومهن و البته تهران، هر زلزله شدید در این ناحیه بالاترین ریسک قابل انتظار را دارد.
وقوع زلزله‌های متوالی با بزرگای بالای ۴، «نشان‌دهنده تداوم آزادسازی انرژی در محل تلاقی ساختارهای مهم زمین‌ساختی» است.
توالی رخدادها، شامل زمین‌لرزه با بزرگای ۴.۱ در ۲۸ فروردین، زمین‌لرزه با بزرگای ۴.۵ در ۲۲ اردیبهشت و زلزله‌های کوچک‌تر تا مهر ۱۴۰۵، با الگوی خوشه‌لرزه (Swarm) مطابقت دارد. …
