بازار
دستش با آن شیء کوچک در هوا خشکید. کلامش برید. انتظار داشتم اثری عظیم از جنس کلوریت (سنگ صابونی) پیش چشمم بگذارد؛ از آنها که نقش مار و عقاب رویشان در هم پیچیده، نه شیئی به اندازه بند یک انگشت. لبخندی تلخ و بهت‌زده روی لبش نشست. او منتظر بود دوربینم را بالا بیاورم و ثبتش کنم، اما من بی‌خبر بودم و خام؛ عکاس هم دورتر از ما داشت از بلندی تپه کنارصندل عکاسی می‌کرد. حسرت سنگین آن لحظه و آن ناآگاهی، تا همین امروز روی دلم مانده است؛ آن لحظه تکرارنشدنی باید ثبت می‌شد. برای او، مانند هر باستان‌شناس دیگری، هر ریزه فرهنگی سندی بی‌بدیل بود. ناپختگی سؤالم اما سر زخمی عمیق را در جانش باز کرد. گفت: «خانم کشوری! گورستان را غارت کردند؛ چیزی در گورها نیست.»
نگاهمان از آن شیء کوچک به گذشته چرخید؛ به انبار دادگاه‌های جیرفت و عنبرآباد که مجیدزاده برای ردگیری و شناسایی هزاران شیء به تاراج‌رفته ساعت‌ها در آن به سر برده بود. داستان به سال ۱۳۷۹ برمی‌گشت؛ آن روزها آسمان جیرفت نمی‌بارید و خشکسالی، زمین‌های کشاورزی را برهوت کرده بود. بعد روی دیگر سکه خشکسالی، سیلابی ناگهانی سر رسید و خاکی را که سال‌های سال آرام گرفته بود، شست تا تاریخ پنج‌هزارساله ناگهان از دل زمین سر برآورد.
کلمات مجیدزاده پیش چشمم جان می‌گرفت؛ گویی خودم وسط آن باران ایستاده بودم. سیلاب داشت رسوب تاریخی را می‌شست و با خود می‌برد؛ خواب پنج‌هزارساله مردمی دوردست برمی‌آشفت و خاک چنان کنار می‌رفت تا زمان ناگهان به هزاره سوم پیش از میلاد عقب بنشیند. درست در همان دم‌ودقیقه، رهگذری میان باران و گل‌ولای می‌گذشت که سیل، گلدانی سنگی با نقش‌ونگاری ظریف و حیرت‌انگیز را درست پیش پای او انداخت. خبر چون آتشی در نی‌زار، دهان‌به‌دهان در روستاها پیچید. …
