تبادل آشکار و پنهان سیگنال بین تهران و واشنگتن در متن و حاشیه مجمع عمومی سازمان ملل متحد ادامه دارد. طرفین تلاش میکنند وزنکشی قدرت را به سمت خود نزدیکتر کنند. اگرچه حجم خشونت کلامی ترامپ بیشتر از پزشکیان بوده است اما لزوماً کسی که فریاد میزند، قدرت بیشتری ندارد.
این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
گروه ديپلماسي – علي ودايع:صحن هشتاد و يکمين مجمع عمومي سازمان ملل متحد در نيويورک، طي 48 ساعت گذشته شاهد يکي از شديدترين تبادل آتش کلامي سالهاي اخير بود. دونالد ترامپ با همان ادبيات تهاجمي، پر سر و صدا و ساختارشکني که از او سراغ داريم، پشت تريبون رفت و مواضعي سخت را عليه تهران اتخاذ کرد. لحن تهديدآميز ترامپ و تمرکز او بر خطوط قرمز منطقهاي و هستهاي، در نگاه اول خروجي يک تحول راديکال و اعلام جنگ علني به نظر ميرسيد؛ تلاشي براي شوکهکردن فضاي ديپلماتيک نيويورک و ارزيابي واکنش طرف مقابل بود.به تعبير تحليلي پليتيکو، تريبون مجمع عمومي براي ترامپ نه محل ديپلماسي ايجاب، بلکه تئاترِ چماقداري بود؛ صحنهاي براي نمايش اقتدار کلامي، درست پيش از آنکه پرده بعدي در پشت درهاي بسته اجرا شود. نکته اينجاست که تهران نسبت به «ديپلماسي چدني» واکنشي خونسرد داشته است.
چرخش به مذاکره
هنوز انعکاس سخنان تهاجمي ترامپ در راهروهاي مقر سازمان ملل فرو ننشسته بود که اخبار شامگاهي نيويورک، جهت تبادل سيگنالها را از جنگ کلامي به ديپلماسي تغيير داد. گزارشهاي تاييدشده از رايزنيهاي فشرده و غيرمستقيم 3 ساعته ميان هياتهاي ارشد ايران و ايالات متحده با ميانجيگري قطريها در يکي از هتلهاي نيويورک پرده برداشت. اين تناقض آشکار ميان فرياد بر تريبون و گفتگو در سايه، گواه آن بود که سناريوي نيويورک لايههاي پيچيدهتري در پشت پرده دارد.رسانههايي چون واشنگتنپست و پليتيکو در ارزيابيهاي بامداد چهارشنبه، بر اين نکته دست ميگذارند که فعالسازي سريع «کانال دوحه» اثبات ميکند کلمات تند روي تريبون، نه پايان ديپلماسي، بلکه دقيقاً «اهرم چانهزني» براي پشت درهاي بسته بودهاند. اين تحليل وجود دارد که آمريکا ميکوشد با تکيه بر فضاي سنگين رواني ايجادشده در صحن مجمع، در مسائلي چون امنيت دريانوردي، تضمين خطوط ناوبري و خطوط قرمز هستهاي از تهران امتياز بگيرد. …
