از تنگه هرمز تا باب‌المندب؛ پایان «عصر گلوگاه‌های بی‌خطر»

به گزارش هم‌میهن آنلاین و به نقل از خبرآنلاین، تنگه هرمز که نزدیک به یک‌چهارم تجارت دریایی نفت جهان از آن عبور می‌کند، از ابتدای امسال در محاصره نظامی ایران قرار گرفته و تنگه باب‌المندب نیز که دروازه دریای سرخ به خلیج عدن محسوب می‌شود، با پیشروی سریع حوثی‌های یمن، به دومین نقطه گلوگاهی بدل شد که آزادی کشتیرانی را تهدید می‌کرد. آنچه این وضعیت را بی‌سابقه می‌سازد، نه صرفاً تهدید همزمان دو گذرگاه، بلکه همبستگی راهبردی میان آن‌هاست چرا که مسیری که قرار بود جایگزین هرمز شود، خود به هدف تبدیل شد.

از هرمز تا باب‌المندب؛ منطق «مهار دوگانه»

 هرمز؛ اهرم اصلی تهران

تنگه هرمز، که پیش از جنگ روزانه حدود بیست میلیون بشکه نفت را منتقل می‌کرد، از آغاز درگیری‌های امریکا و ایران به ابزار فشار اصلی ایران بدل شد. مقامات ایرانی با درک ارزش راهبردی این گذرگاه، توانستند ترافیک دریایی را به شدت کاهش دهند و هزینه‌های جنگ را برای واشنگتن و متحدانش افزایش دهند. تحلیلگران مرکز اینس تأکید دارند که برای ایران، هرمز یکی از آخرین دارایی‌های راهبردی است که به آن امکان می‌دهد ضعف نظامی خود را در برابر برتری متعارف آمریکا جبران کند.

 باب‌المندب؛ برگ برنده دوم

در شرایطی که هرمز همچنان در محاصره بود، ایران به تدریج کارت دوم خود را رو کرد. گزارش‌های متعدد حاکی از آن است که تهران به حوثی‌ها دستور داده تا برای هدف قرار دادن کشتیرانی در باب‌المندب آماده شوند، به ویژه اگر آمریکا به زیرساخت‌های حیاتی ایران حمله کند. حوثی‌ها با تصرف بندر موخا و جزایر پریم و حنیش، عملاً به موقعیتی دست یافتند که می‌توانند ترافیک دریایی در این تنگه را با ابزارهای نامتقارن مانند پهپاد، موشک‌های ضدکشتی و قایق‌های تندرو مختل کنند.

آنچه این پیشروی را به تهدیدی جدی بدل می‌کند، همزمانی آن با بسته شدن هرمز است. باب‌المندب به عنوان «دروازه دوم» انرژی، پس از هرمز، مسیر جایگزین اصلی برای صادرات نفت عربستان و سایر کشورهای حاشیه خلیج فارس بود. عربستان سعودی با استفاده از خط لوله شرق-غرب، حدود شصت‌وچهار درصد از صادرات نفتی خود را به سمت بندر ینبع در دریای سرخ هدایت کرده و از آنجا از طریق باب‌المندب به بازارهای جهانی می‌فرستاد. حالا با تهدید این مسیر، عملاً «راه فرار» نیز مسدود شده است.

 پیامدهای فوری بر بازارهای جهانی نفت …