باباباغی، خانه‌ای با قصه‌های ناگفته

چند لحظه‌ای پای حرف‌هایش می‌نشینم. از او درباره دلیل آمدنش به این مرکز می‌پرسم، می‌گوید: از بچگی وسواس گرفتم و پاهایم را از دست دادم. دکترها گفتند: خانم، آن‌قدر وسواس داشتی که این‌طوری شدی.

زرگل راه نمی‌رود، اما برای دیگران پاپوش می‌بافد

بعد، با حسرتی که در کلماتش پیداست، آرزویی ساده را به زبان می‌آورد، آرزویی که شاید برای بسیاری از ما آن‌قدر عادی باشد که حتی لحظه‌ای به ارزشش فکر نکنیم، «ای کاش لااقل پا داشتم و می‌توانستم یک لحظه روی پاهایم بایستم و راه بروم.»

پاهایش را نشانم می‌دهد، حرفی نمی‌زنم. گاهی در برابر بعضی دردها، کلمات توان چندانی ندارند، به‌خصوص وقتی کسی از آرزویی حرف می‌زند که برای بیشتر ما بخشی عادی از زندگی است، اما برای او به حسرتی همیشگی تبدیل شده است.

با این همه، در حرف‌های زرگل نشانی از گلایه از خدا نیست. درد و دل می‌کند، از آنچه بر او گذشته می‌گوید و بعد، بی‌آنکه بخواهد در اندوه حرف‌هایش بماند، مسیر صحبت را عوض می‌کند.

رو به من می‌کند و می‌گوید: کاموا می‌آوردی، برایت بافتنی می‌بافتم.

بعد، بافتنی‌هایی را نشانم می‌دهد که برای یکی از کارکنان بیمارستان بافته است، پاپوش‌هایی که حاصل کار دست‌های اوست. همان زنی که از نداشتن توان راه رفتن می‌گوید، با دست‌هایش چیزی می‌بافد که دیگران آن را پوشیده و راه بروند. 

اینجا بیمارستان و مجتمع ۱۱۰ هکتاری باباباغی تبریز است، جایی دور از هیاهوی شهر که سرنوشت، زندگی عده‌ای را به آن پیوند زده است. آدم‌هایی که هرکدام گذشته‌ای دارند و روزگاری در این شهر اسم و رسمی داشتند.اما چه شد که به اینجا رسیدند؟ پاسخ این پرسش را باید از خودشان شنید، از زبان کسانی که هرکدام داستانی متفاوت دارند و نمی‌توان زندگی‌شان را تنها در نام یک بیماری خلاصه کرد.

هیچ‌کس از فردای خودش خبر ندارد. امروز شاید سلامتی برایمان عادی باشد و نداشتن‌های کوچک، تمام فکرمان را مشغول کند، اما کافی است پای حرف کسی مثل زرگل بنشینیم تا بفهمیم گاهی بزرگ‌ترین آرزوی یک انسان، فقط ایستادن روی پاهای خودش و برداشتن چند قدم ساده است.

مادری که دلگرمی‌اش را در مهربانی دیگران پیدا می‌کند …