شناور زیرسطحی خودران Dive-LD از جمله سامانههایی است که برای مأموریتهای طولانیمدت در زیر آب طراحی شده و قابلیتهایی مانند شناسایی، نقشهبرداری، جمعآوری اطلاعات و عملیات مقابله با مین را در اختیار دارد.
این سامانه حدود ۵.۸ متر طول و نزدیک به ۱.۲ متر قطر دارد و بنا بر مشخصات اعلامشده، میتواند تا ۱۰ روز در زیر آب فعالیت کند و به عمق حدود ۶ هزار متر برسد. طراحی ماژولار آن نیز امکان استفاده از تجهیزات و محمولههای مختلف را متناسب با نوع مأموریت فراهم میکند.
از این منظر، اهمیت شکار آن در تنگه هرمز تنها به تصاحب یک وسیله نظامی محدود نمیشود. یک سامانه خودران زیرسطحی، مجموعهای از فناوریهای بههمپیوسته را در خود جای داده که بررسی هر بخش آن میتواند اطلاعات ارزشمندی درباره شیوه طراحی و عملکرد تجهیزات زیرآبی مدرن در اختیار متخصصان قرار دهد. ارزش واقعی Dive-LD در چیست؟
قیمت یک سامانه پیشرفته، تنها بخشی از ارزش آن را مشخص میکند. آنچه برای یک رقیب نظامی اهمیت بیشتری دارد، امکان دسترسی مستقیم به سختافزار و معماری فنی آن است.
متخصصان میتوانند با بررسی چنین سامانهای، حوزههایی مانند پیشران، باتری و مدیریت انرژی، حسگرها، سامانههای ارتباطی، کنترل خودکار، چیدمان داخلی و ساختار ماژولار را مورد مطالعه قرار دهند.
اهمیت این مسئله از آنجا ناشی میشود که تجهیزات بدونسرنشین امروزی دیگر صرفاً یک وسیله مستقل نیستند؛ بلکه در بسیاری از موارد بخشی از یک شبکه بزرگتر اطلاعاتی و عملیاتی محسوب میشوند. بنابراین، حتی اطلاعاتی که در نگاه نخست جزئی به نظر میرسند، میتوانند در شناخت دکترین و معماری فناوری مورد استفاده قرار گیرند. تجربه RQ-170؛ نگرانی آمریکا از تکرار یک سناریو
نگرانی درباره سرنوشت فناوری Dive-LD زمانی جدیتر میشود که تجربه ایران در مواجهه با پهپاد آمریکایی RQ-170 را در نظر بگیریم.
شکار RQ-170 در سالهای گذشته نشان داد که یک تجهیز پیشرفته بهدستآمده در میدان میتواند در مرحله بعد به موضوع مطالعه و توسعه فناوری تبدیل شود. همین تجربه باعث شده است که اکنون مسئله مهندسی معکوس یک سامانه زیرسطحی خودران، برای آمریکا اهمیت ویژهای پیدا کند. …
