این جاده قرار بود با کاهش ۷۰ کیلومتری فاصله میان یزد و اصفهان، ضمن رونقبخشی به دو قطب کشاورزی و دامداری دو استان، باعث تسهیل در مراودات اقتصادی و تبادلات اجتماعی و فرهنگی شود، اما امروز به نمادی از «مدیریتِ حرفها به جای عمل» تبدیل شده است.
در حالی که استان همجوار، سهم ۳۵ کیلومتری خود را از این جاده ایفا کرده و ساخت آن را به اتمام رسانیده است اما سهم حوزه استحفاظی استان یزد به «قضا و قدر» سپرده شده و تنها «تأکیداتِ تکراری» در جلسات برای تکمیل آن در دستور کار بوده و هست و به نظر میآید در ادامه نیز با همین رویه ادامه یابد!
نقد اساسی به عملکرد متولیان امر اینجاست که چگونه بعد از قریب به دو دهه آغاز عملیات اجرایی، این طرح هنوز به مرحلهای نرسیده تا در لیست طرحهای اولویتدار استان برای تخصیص بودجه به منظور تکمیل قرار بگیرد.
به نظر میرسد این جاده، بیش از آنکه نیازمند «اعتبار» باشد، به «ارادهای برای اتمام» نیاز دارد؛ ارادهای که گویی در پسِ بروکراسیهای بیحاصل گم شده است.
این که مسئولان ذیربط، هرازچندگاهی تنها با طرحِ نام این جاده در جلسات و تاکیداتی برای ساخت آن، بارِ مسئولیت را از دوش خود برمیدارند، نوعی «نمایش مدیریتی» است؛ گویا این جاده باید ناتمام و نصفه و نیمه باقی بماند تا لیست صورتجلسهها پر شود.
حسین باشیزاده معاون مهندسی و ساخت اداره کل راه و شهرسازی استان یزد در گفتوگو با ایسنا، ضمن اشاره به اهمیت راهبردی محور ندوشن-ورزنه، … …
