از تروما تا تاب‌آوری فرایندی روان‌شناختی است که به انسان می‌آموزد چگونه با زخم‌ها زندگی کند و از دل بحران، قدرت و معنا بسازد. از تروما تا تاب‌آوری، مسیر انکار رنج نیست؛ فرایندی روان‌شناختی است که به انسان می‌آموزد چگونه با زخم‌ها زندگی کند و از دل بحران، قدرت و معنا بسازد.

از تروما تا تاب‌آوری فرایندی روان‌شناختی است که به انسان می‌آموزد چگونه با زخم‌ها زندگی کند و از دل بحران، قدرت و معنا بسازد.

تاب‌آوری ابزار انکار تروما نیست؛ بلکه شیوه‌ی پذیرش، درک و رشد از دل رنج است، تاب‌آوری یعنی تبدیل درد به آگاهی و بازآفرینی خود از درون.

تروما تجربه آسیب‌زای روانی ناشی از تهدید شدید یا طولانی‌مدت است. علت آن رویدادهای ناگهانی یا مداوم آسیب‌زا بوده و به دو نوع حاد و مزمن تقسیم می‌شود.

در این روزها که قلب جامعه در هم فشرده است، و بهمنی از داغ و رنجِ جمعی کمر ایران مان را خم کرده است، دیگر ترومای جمعی نه واژه ای دانشگاهی و تخصصی که ضرورتی انسانی است؛ تنها با درک این رنج است که می‌توانیم دوباره مسیر التیام و بازسازی را آغاز کنیم.

در شرایط بحرانی مثل حملات تروریستی اخیر که ترس و اضطراب ناگهان به جان افراد می‌افتد، ما بیش از هر چیز به «تاب‌آوری اجتماعی» نیاز داریم؛ یعنی همان قدرتی که به ما کمک می‌کند به جای از هم پاشیدن، دست یکدیگر را بگیریم.

در شرایط بحرانی مثل حملات تروریستی اخیر که ترس و اضطراب ناگهان به جان افراد می‌افتد، ما بیش از هر چیز به «تاب‌آوری اجتماعی» نیاز داریم؛ یعنی همان قدرتی که به ما کمک می‌کند به جای از هم پاشیدن، دست یکدیگر را بگیریم.

مدیرکل بنیاد هابیلیان در خصوص پیامد اجتماعی و نسل به نسل ترور کودکان، گفت: تأثیرات ترور فراتر از آسیب‌های لحظه‌ای است و همچون عاملی فرساینده، سرمایه اجتماعی و تاب‌آوری جامعه را تهدید می‌کند. کودکانی که باید سازندگان آینده باشند، با تجربه تروما، احساس ناامنی و اختلال در شکل‌گیری هویت مواجه می‌شوند.

زهرا نیازاده نویسنده کتاب مسیر تاب آوری بر این باور است که تروما همیشه به معنای توقف رشد فردی نیست.

تاب‌آوری در برابر تروما نیز تحت تأثیر فرهنگ است؛ باورها، ارزش‌ها، حمایت‌های اجتماعی و هویت جمعی نحوه‌ی مقابله و بازیابی روانی فرد را شکل می‌دهند و تعیین می‌کنند که تجربه‌ی آسیب روانی چگونه پردازش و مدیریت شود.

دکترمحمدرضا مقدسی پدر تاب آوری ایران معتقد است تروما تنها یک مسئله‌ی فردی نیست. فرهنگ نحوه معناگذاری، ابراز هیجانات، حمایت اجتماعی، هویت، درمان و حتی اثرات بین‌نسلی تروما را شکل می‌دهد.