حمایت بیمه‌ها از قطع عضو مبتلایان به زخم‌های دیابتی!

جوان آنلاین: زخم‌ها همیشه ساده و سطحی نیستند؛ بعضی زخم‌ها می‌توانند بیمار را ناتوان کنند و حتی او را به کام مرگ بکشانند. همچنان‌که بنا به تأکید رئیس سازمان جهاد دانشگاهی دانشگاه علوم پزشکی تهران حدود ۶ درصد از بیماران دیابتی به زخم مبتلا می‌شوند و در طول زندگی یک فرد دیابتی، ۲۵ درصد احتمال دارد که به زخم مزمن مبتلا شود. نکته قابل تأمل اینکه آخرین برآورد‌ها نشان می‌دهد مرگ‌ومیر پنج‌ساله بیمارانی که دچار زخم دیابتی هستند، حدود ۵۰ درصد است. این میزان مرگ‌ومیر حتی از برخی سرطان‌های شایع هم بیشتر است؛ از جمله سرطان پستان که یکی از شایع‌ترین سرطان‌ها در زنان است و سرطان پروستات که از شایع‌ترین سرطان‌ها در مردان محسوب می‌شود. از سوی دیگر سرگردانی بیماران دچار زخم‌هایی همچون زخم‌های دیابتی و عدم حمایت بیمه‌ها از پانسمان و درمان این زخم‌ها خود زخم دیگری بر پیکر این گروه از بیماران است. این در حالی است که به جای پانسمان زخم‌های دیابتی، قطع عضو زخم‌شده مشمول حمایت بیمه است!

همه ما بار‌ها و بار‌ها در طول زندگی‌مان زخم‌ها را تجربه کرده‌ایم. زخم‌هایی که اغلبشان خودبه‌خود با کمک سیستم ایمنی بدنمان بهبود می‌یابند و نیازی به درمان خاصی ندارند. اما زخم‌ها انواع مختلفی دارند و بعضی از انواع زخم‌های مزمن می‌توانند کیفیت زندگی افراد را تحت تأثیر قرار دهند. موضوعی که اهمیت زخم را آن‌چنان بالا می‌برد که نیازمند بررسی در یک کنگره باشد و امسال دوازدهمین سالی است که کنگره بین‌المللی زخم و ترمیم بافت به همت جهاد دانشگاهی دانشگاه تهران برگزار می‌شود. 

 انواع زخم‌ها

زخم‌ها به دو گروه زخم‌های حاد و زخم‌های مزمن تقسیم می‌شوند؛ زخم‌های حاد در اثر جراحات، تصادفات، سوختگی‌ها، تروما‌ها و آسیب‌های مختلف ایجاد می‌شوند و نیازمند اقدامات اورژانسی و درمان‌های بیمارستانی هستند که بحث جداگانه‌ای دارد. دسته دوم، زخم‌های مزمن هستند؛ یعنی زخم‌هایی که به صورت طبیعی و با روند معمول ترمیم و توان عادی بدن انسان، قابلیت بهبود در مدت زمان مشخص را ندارند و معمولاً بیش از ۱۲ هفته طول می‌کشد تا بهبود پیدا کنند.  …