۱۶ سال پس از تاسیس بریکس، گردوغبار گسترش این گروه فرو نشست و تعداد اعضای اصلی آن از پنج کشور به ۱۰ کشور افزایش یافت. مصر، اتیوپی، اندونزی، ایران و امارات متحده عربی به اعضای جدید پیوستند. همچنین سطح دیگری از همکاری با عنوان «کشورهای شریک» ایجاد شد که شامل ۱۰ کشور دیگر بود.
اما اکنون نشانههایی از نگرانی در فضای این گروه دیده میشود. بدین معنا که آنچه در ابتدا یک نمایش موفق از ظهور «جنوب جهانی» به نظر میرسید ـ مجموعهای که بیشتر اعضای آن از همین منطقه هستند ـ اکنون تا حدی شبیه خانوادهای پرتنش شده است. آغاز مشکلات بریکس
مشکلات بریکس تقریبا بلافاصله پس از آغاز روند گسترش آن شروع شد؛ اما برخلاف انتظار، نخستین چالش جدی از سوی اعضای آفریقایی این گروه ایجاد شد.
مصر و اتیوپی، اعضای جدید بریکس، از حمایت از آفریقای جنوبی برای عضویت در شورای امنیت اصلاحشده سازمان ملل خودداری کردند؛ اقدامی که برخلاف تعهدات پیشین آنها تلقی شد.
در سپتامبر ۲۰۲۴، نشست وزرای خارجه بریکس برای نخستینبار در تاریخ این گروه نتوانست بیانیه مشترکی صادر کند. این شکست در نشست بعدی وزرای خارجه در آوریل ۲۰۲۵ نیز تکرار شد.
از زمان نشست سال ۲۰۱۱، بیانیههای بریکس معمولا از نقش آفریقای جنوبی، برزیل و هند در تلاش برای اصلاح شورای امنیت سازمان ملل حمایت میکردند. اما در نهایت، بیانیه نشست ریودوژانیرو در همان سال، اشارهای به آفریقای جنوبی نکرد و تنها نام برزیل و هند را در موضوع اصلاح شورای امنیت ذکر کرد. بحرانهای امنیتی
وقوع درگیری گسترده میان آمریکا، اسرائیل و ایران در اوایل سال ۲۰۲۶، که بهسرعت امارات متحده عربی را نیز درگیر کرد، شرایط را پیچیدهتر ساخت.
سال قبل از آن، برزیل موفق شده بود زمانی که بحران هنوز محدود بود، یک بیانیه مشترک در بریکس صادر کند. اما این اجماع شکننده با گسترش دوباره درگیریها از بین رفت.
نشست وزرای خارجه بریکس در مه ۲۰۲۶ بار دیگر بدون صدور بیانیه مشترک پایان یافت. …
