ماجرا از یک مزایده برای واگذاری حق بهرهبرداری سهساله از هتل المپیک آغاز شد، اما در ادامه به توقف تحویل هتل، اعلام ابطال مزایده، ورود نهادهای نظارتی، طرح دعوا در مراجع قضایی و سرانجام صدور رأی بدوی به نفع دُنسه رسید. اکنون پرسش اصلی این است: چرا قراردادی که برنده آن اعلام و حتی قرارداد بهرهبرداری آن امضا شده بود، نزدیک به ۱٫۵ سال در مرحله اجرا متوقف ماند؟ هتل المپیک چگونه به نقطه بحران رسید؟
هتل المپیک تهران در ضلع غربی ورزشگاه آزادی قرار دارد و از آذرماه سال ۱۳۸۰ به بهرهبرداری رسیده است. این مجموعه در تمام این سالها یکی از مراکز مهم اقامت ورزشکاران، تیمهای ورزشی، برگزاری نشستها و رویدادهای ورزشی و نمایشگاهی بوده است.
در سالهای گذشته بهرهبرداری از هتل در اختیار مجموعهای قرار داشت که در گزارشهای رسانهای از حمید بابایینژاد به عنوان بهرهبردار فعلی نام برده شده است. برخی گزارشها مدت حضور و بهرهبرداری این مجموعه را حدود ۲۳ سال عنوان کردهاند؛ بنابراین تعبیر «بیش از دو دهه» برای توصیف این دوره، دقیقتر از ورود به اختلاف عددی ۲۳ یا ۲۴ سال است.
نکته مهم آن است که این سابقه طولانی، بهخودیخود برای بهرهبردار قبلی حق دائمی ایجاد نمیکند. ملاک حقوقی، قراردادها، مدت آنها، نحوه تمدید، مجوز ادامه فعالیت و در نهایت تصمیم قانونی مالک یا دستگاه بهرهبردار دولتی است. آگهی مزایده؛ آغاز یک رقابت رسمی
شرکت توسعه و نگهداری اماکن ورزشی کشور در آذرماه ۱۴۰۳ آگهی مزایده عمومی بهرهبرداری از هتل المپیک تهران را منتشر کرد. بر اساس اطلاعات منتشرشده در سامانههای ثبت آگهی مزایده، موضوع مزایده «بهرهبرداری از هتل المپیک واقع در مجموعه ورزشی آزادی تهران» و مدت بهرهبرداری ۳۶ ماه تعیین شده بود.
قیمت پایه اعلامشده در آگهی ۴۳۰ میلیارد و ۸۰۰ میلیون ریال و مبلغ ودیعه نیز ۲۱ میلیارد و ۲۱۶ میلیون ریال درج شده بود. زمان بازگشایی پاکتها نیز دوم دیماه ۱۴۰۳ تعیین شده بود. …
