ارتباط کاهش حجم عضلات و ابتلا به دیابت

همشهری آنلاین – آرش نهاوندی: ممکن است فردی سال‌ها وزن ثابتی داشته باشد و همواره لاغر به نظر برسد، اما در عین حال چیزی را از دست بدهد که نقشی کلیدی در کنترل قند خون ایفا می‌کند: عضله. این تغییر می‌تواند به ‌تدریج رخ دهد؛ به‌ویژه با افزایش سن، کاهش فعالیت بدنی یا نشستن‌های طولانی‌مدت. پیامدهای این مسئله نیز ممکن است فراتر از ضعف بازوها، کند شدن سرعت راه رفتن یا دشواری در بالا رفتن از پله‌ها باشد.

عضلات کاری بسیار فراتر از کمک به حرکت بدن انجام می‌دهند. آن‌ها همچنین مصرف‌کنندگان اصلی گلوکز همان قندی که در جریان خون گردش می‌کند هستند. هنگامی که توده عضلانی کاهش می‌یابد، ممکن است بخشی از توانایی بدن برای پاکسازی کارآمد گلوکز از بین برود؛ امری که می‌تواند خطر ابتلا به مقاومت به انسولین و دیابت نوع ۲ را افزایش دهد. تحقیقات چه می‌گوید؟

در تخقیقات نیز ارتباط میان ضعف عضله و افزایش خطر ابتلا به دیابت اثبات شده. مطالعه‌ای که در مجله دیابت و متابولیسم منتشر شد، بزرگسالان کره‌ای میانسال و مسن را به مدت متوسط ۹ سال پیگیری کرده. در میان شرکت‌کنندگان، ۱۳۳۶ نفر به دیابت نوع ۲ مبتلا شدند. محققان دریافتند که افراد در گروه با کمترین توده عضلانی، تقریباً دو برابر بیشتر از افراد در گروه با بیشترین توده عضلانی، در معرض خطر ابتلا به دیابت هستند، حتی پس از در نظر گرفتن عواملی مانند چربی بدن و دور کمر.

بیشتر بخوانید: مدعیان درمان ۱۰۰ درصدی دیابت، بی سواد هستند کاهش خطر دیابت با شکلات تلخ چرا کاهش عضله بر قند خون تأثیر می‌گذارد؟

بافت عضلانی به عنوان … …