این همان چیزی است که میتوان از آن با عنوان «جنگ تابآوری» یاد کرد؛ جنگی که در آن پیروزی فقط با میزان خسارت واردشده سنجیده نمیشود، بلکه با توان طرفین برای تحمل هزینه و حفظ ظرفیت عملیاتی برآورد میشود. در چنین جنگی، هر اقدامی که هزینه ادامه جنگ را افزایش دهد، حتی اگر مستقیماً یک هدف نظامی را منهدم نکند، بخشی از نبرد محسوب میشود.
نشانههای این مسئله اکنون در گزارشهای رسانههای آمریکایی درباره وضعیت ارتش آمریکا در منطقه دیده میشود. نیویورکتایمز در گزارشی درباره مشکلات لجستیکی نیروی دریایی آمریکا، تصویری کمسابقه از دشواری تأمین نیرویی ارائه کرده که حدود ۲۰ کشتی و ۲۰ هزار ملوان و تفنگدار دریایی را در منطقه مستقر کرده است. تأمین این نیرو به بیش از ۴۲۰ هزار وعده غذا و حدود ۸ میلیون گالن سوخت در هفته نیاز دارد. پس از آسیب دیدن پایگاه اصلی پشتیبانی آمریکا در بحرین، دیگو گارسیا، در فاصله حدود ۲۲۰۰ مایلی منطقه عملیات به یکی از مراکز اصلی تأمین تبدیل شده و سنگاپور نیز به عنوان گزینه بعدی حدود ۳۷۰۰ مایل از منطقه نبرد فاصله دارد. نتیجه، اتکای بیشتر به سوخترسانی و تأمین مجدد در دریاست؛ اقدامی که تقریباً هر پنج تا شش روز باید تکرار شود.این اعداد صرفاً آمار لجستیکی نیستند؛ ترجمه عملی مفهوم تابآوریاند. …
